خاطرات کیانوش راد

به زندگی باید با «چهره ای ژانوسی » پرداخت . نگاهی به‌گذشته و نگاهی به آینده .

در آن ایام، جعبه‌ای فلزی بود که شهر فرهنگ‌اش می‌گفتند. از دریچه‌ای مُدور چشم به داخل جعبه می‌دوختیم. عکس‌هایی که به دنبال هم می‌آمدند.

در آن زمان در محله قدیم ما یعنی خیابان فردوسی، رسمی به نام «عُمر کُشون» یا عیدالزهرا در ایام ربیع و در روز مرگ خلیفه دوم، عُمر، برپا می‌شد.

در جوانی، خواندن و آشنایی با سیاست برای من تسلی‌بخش و نجات‌دهنده بود.

در برابر آن که می‌خواهد تو را نادیده بگیرد، نفی‌ات کند، تحقیرت کند و تو را بشکند، باید کاری کرد.

از خیابان سی‌متری، نانِ باخسام می‌خریدم و به کارگران ساختمانی می‌فروختم. خودم هم کارگری می‌کردم. آجرها را دسته دسته می‌کردم و به دست استاد می‌رساندم.

پدرم اهل نصیحت کردن نبود. به قول دینانی، «کسی که نصیحت می‌کند، گویی می‌خواهد بگوید من بهتر از تو هستم و بهتر از تو می‌فهمم».

معلم به دانش آموز دیکته می‌کرد و می‌گفت: بنویس «انسان موجودی مطیع است». دانش‌آموز در نوشتن «است». مکث کرد. تردید کرد. است را نمی‌نوشت. می‌خواست بنویسد «نیست» که جر و بحث شروع می‌شد.

نمی‌دانم سیاست مرا انتخاب کرد یا من سیاست را. یکباره به درون سیاست افتادم.

به واسطه یکی از دوستان، به انجمن حجتیه معرفی و دعوت شدم. جلسات ما در خیابان وکیلی اهواز، روبروی مسجد آل طیب بود.

فرهاد با عجله آمد و گفت: «بچه‌ها بیشتر مواظب باشید. الان شیخ ... از مسجد که بیرون می‌آمد، به جبّار، خادم مسجد، می‌گفت: "جبار، حواست باشه این بچه‌ها اعلامیه در مسجد نندازند. اگر اعلامیه در مسجد باشه، اول ناخن‌های تو را و بعد ریش‌های مرا یکی‌ یکی می‌کَنند.

اواخر سال ۵۷، مردم انجمن ایران و آمریکا در باغ معین را تصرف کردند. هر کس چیزی برمی‌داشت. کسی به حرف کسی گوش نمی‌کرد. معلوم نبود چه خبر است. انجمن غارت شد و مجاهدین خلق در آنجا مستقر شدند.

ماشین ارتشی به انتهای خیابان که رسید، دور زد. برایم قطعی شد که به سوی خانه ما می‌آیند. معطل نکردم. سراسیمه و به سرعت برق به پایین دویدم.

در آن جلسه، من کوچکترین عضو آن ‌جمع بودم. من عضو هیچ گروه و‌ دسته‌ای نبودم، اما با نیروهای مسلمان انقلابی همکاری می‌کردم.

اگر خوشنویس انصاری یا یک روحانی سنتی در مجلس عقد حضور داشت، قطعاً بساط عقد و عروسی، با شادی و شوخی و خنده همراه می‌شد. اما برای روحانی انقلابی، این چیزها لهو و لعب تلقی می‌شد و جدی بودن در همه‌ جا عین تعهد و تقوی بود.