خاطرات اکبر هاشمی - ۱۳ مهر ۱۳۶۱

صبح زود به مجلس رفتم. جلسه علنى داشتيم. آقاى [على] موحدى ساوجى در نطق پيش از دستور به نهضت آزادى و مهندس [مهدى] بازرگان به خاطر نامه سرگشاده‌اى كه اخيراً به من نوشته‌اند و همه دستاوردهاى انقلاب را منكر شده و اتهاماتى وارد كرده‌اند، تاخت و گروهى از تندروهاى مجلس هم سروصدا راه انداختند، اكثريت نمايندگان با آنها همصدا شدند و بيرون رفتند. من رفتم و آنها را آرام كردم و به داخل تالار آوردم. قرار شد كه عصر رسيدگى كنيم. چند لايحه تصويب يا رد شد. ظهر در دفترم كارها را انجام دادم و پس از نماز و استراحت، جلسه هيأت ریيسه داشتيم. دستور هفتگى آينده را تعيين كرديم.

سپس جلسه حزب‌اللهى‌ها تشكيل و درباره نهضت آزادى بحث شد. حرف‌ها خيلى داغ بود و بالاخره من صحبت كردم و گفتم كه آنها با خط امام اختلاف اساسى و بينشى دارند و ما نبايد در اين دام بيفتيم. آنها مى‏خواهند كه به عنوان محور مخالفان مطرح شوند و مايلند حرف‌ها به تريبون مجلس بكشد. آمريكا هم خيال مى‌كند كه اينها مى‌توانند آلترناتيو خط امام باشند. ما بايد غير مستقيم عمل كنيم و از طرفى بايد مخالف و اقليت را تحمل كنيم. عمل صبح آقايان را محكوم كردم و مؤثر واقع شد.

تا ساعت هشت در دفترم كار كردم. سپس در دفتر آقاى خامنه‏اى جلسه مشورتى سران تشكيل شد. درباره شرايط صلح و كيفيت برخورد دكتر ولايتى در سازمان ملل صحبت كرديم. اين روزها در محافل بين‌المللى بحث آتش‌بس و صلح داغ است و ما بايد موضع مشخص و روشنى داشته باشيم. آقاى نخست‏وزير گفتند كه ذخيره ارزى مرتب بالا مى‌رود و راضى بودند. نامه‌اى از كانون مهندسين ايرانى مقيم خارج رسيده بود كه خواستار ايجاد شرايط برگشت متخصصان ايرانى بودند و اينكه آنها از عدم حضور در ايران ناراحتند. قرار شد اقدام كنيم. فرمانده پايگاه حمزه آمد و از پيشرفت مبارزه با اشرار كرد گفت و نويد موفقيت‌هاى آينده را داد. خيلى كار كرده‌اند.