خاطرات اکبر هاشمی - ۱۵ اردیبهشت ۱۳۶۰

اول وقت آقايان ضيایى و دكتر فاضلى كه هر دو پيش نمازند آمدند. يكى مى‌خواست كه‌ رفع توقيف از اموال توقيف شده پولدارى شود و ديگرى مى‌خواست كه زمين‏ هاى مصادره‌شده ديگرى، بين مردم تقسيم شود.!

جلسه علنى داشتيم و طرح بنياد جنگ زدگان مطرح بود؛ ناتمام ماند و به جلسه بعد موكول ‌شد. فوريتى‌ها مشكلش اين است كه در جلسه علنى، پيشنهاد جديد پذيرفته مى‌شود. پيشنهادها زياد مى‌شود و وقتگير.

بعدازظهر، فرمانده هوانيروز و جمعى از افسران مكتبى آمدند و از مكتب‏زدايى درون ‌ارتش نگران بودند. راه علاج را مكتبى بودن فرماندهان تا سطح تيپ مى‌دانستند. چون آقاى ‌بنى‌صدر جانشين فرماندهى كل قوا است، اين ‏گونه مراجعات به ما زياد است.

عصر در دفتر سياسى حزب جمهورى شركت نكردم تا كارهاى عقب مانده را انجام دهم  و گزارش‏ ها را بخوانم. قسمتى از پرونده دوره مبارزه‌ام را از ساواك شاه آورده بودند، خواندم. جالب است. نكات مهم تاريخى دارد .

نماينده حزب جمهورى اسلامى بنگلادش آمد و خواهان كمك براى تبليغات اسلامى و پذيرش طلبه از بنگلادش در قم بود. ايشان مى‌گفت، احساسات مردم بنگلادش با جمهورى ‌اسلامى ايران است.

شب، در جلسه مشورتى با حضور آقايان بهشتى، خامنه‌اى و رجایى در نخست‏ وزيرى ‌شركت كردم. آقاى خامنه‌اى كه به تازگى از كردستان برگشته‌اند، گزارشى از آنجا دادند و پيشنهاد كارهاى توليدى و ايجاد شغل و رفتن مسئولان سطح بالا به منطقه به منظور نشان دادن ‌حضور دولت، داشتند.

آقاى رجایى، براى پاسخگويى تلويزيونى رفت و ما هم فرصتى پيدا كرديم كه در مورد موضوعات زيادى كه كمتر فرصت مشورت و تبادل نظر پيدا كرده‌ايم، صحبت كنيم. پس از صرف شام به خانه آمدم. خبر دادند كه روز يكشنبه آقاى بنى‌صدر در خانه خواهرش، دو ساعت با مسعود رجوى ملاقات داشته است. همكارى ریيس ‏جمهور با سران گروهى كه درصدد مبارزه مسلحانه با جمهورى‌اند و تحت تعقيب مقاماتند، عجيب و غير قابل تحمل است، مخصوصاً كه امام فرموده با آن ها درگير شود.