خاطرات اکبر هاشمی - ۷ مرداد ۱۳۷۶

ساعت شش و نیم صبح به سوى رشت پرواز کردیم. محسن و مهدی و یاسر و فاطى و آقایان زنگنه، [وزیر نیرو]، میرزاده، [رییس سازمان برنامه و بودجه]، غرضى، [وزیر پُست و تلگراف و تلفن]، ترکان، [وزیر راه و ترابری] و [علی] لاریجانى، [رییس سازمان صدا و سیما]، همراه بودند. پس از استقبال رسمى در فرودگاه رشت، به محل پایانه رشت رفتیم. بعد از توضیحات مهندس ترکان، مهندس حلوایى، [معاون فنی وزارت راه] و سعیدی نژاد، [رییس سازمان حمل و نقل و پایانه ها]، از طرح هاى پایانه ها و اتوبان رشت ـ قزوین- از آستارا تا گرگان- و اعطاى لوح هاى تقدیر و تندیس هاى سپاس و گزارش مهندس غرضى از طرح هاى مخابرات و پُست، من نیز در اهمیت پایانه ها و مخابرات صحبت کردم.

به نیروگاه سیکل ترکیبى رفتیم. پس از بازدید، در مراسمى به صحبت هاى آقاى زنگنه، آقاى وکیلى و آقاى لاریجانى دربارة نیروگاه و طرح هاى آب استان گیلان، منجمله سدهاى استور، شفارود و پله رود و کانال آب سراسرى- از آستارا تا رامسر- و نیز 117 طرح براى بیمارهاى خاص گوش دادیم. من هم دربارة این سه موضوع حرف زدم و لوح تقدیرى به آقاى [علی] لاریجانى، [رییس سازمان صداوسیما] دادم و لوح سپاس گرفتم. از نمایشگاه چند کارخانه به بهره بردارى رسیده بازدید کردم.

به فرودگاه [رشت] رفتیم. به تقاضاى [آقای صادق احسان بخش]، امام جمعه، 100 میلیون تومان براى تعاونى مسکن طلاب کمک کردم. به سوى فرودگاه سارى پرواز کردیم. ناهار را در راه خوردیم. پس از استقبال و خوشامدگویى توسط دختران شهدا، در پاویون نماز خواندیم و کمى خوابیدم. از فاطى خواستم به خاطر ضعف و کسالتش، به همراه ما به ترکمن دشت نیاید. یاسر هم به خاطر فاطى ماند.

با هلى کوپترها به دشت گرگان و گنبد پرواز کردیم. در راه مهندس کریمى توضیح داد که چگونه در گذشته رود اترک از مسیرش در ایران منحرف شده و تمامش به ترکمنستان مى رفته و چگونه مجدداً مسیر را اصلاح کرده و اکنون سهم ما -50 درصد- به ایران می آید و با ساخت سد آلاگل، تمامى آب هاى فصلى در دریاچه سد که 150 میلیون مترمکعب آب گنجایش دارد، ذخیره مى شود و هزاران هکتار زمین را مشروب مى کند و هزار هکتار استخر پرورش ماهى را آب مى دهد.

در محل سد فرود آمدیم. پرده از لوح افتتاح برگرفتم و شیرهاى خروج آب را باز کردیم. از منظره ورود آب ها به کانال لذت بردیم و فیلم و عکس گرفتند. در مراسم، گزارش مهندس زنگنه را شنیدیم. فقط دو و نیم میلیارد تومان هزینه سد شده و این همه برکت دارد؛ چیزى شبیه چاه نیمه هاى زابل است. من هم در مورد ساخت این سد و تأثیر فراوانش در عمران منطقه صحبت کردم و اظهار امیدوارى نمودم که کانال سراسرى مازندران اجرا شود و آب کافى به این دشت بیاید و همه 300 هزار هکتار زمین بایر و موات احیا شود. علماى سنى و شیعه جمع بودند و خیلى قدردانى کردند.

به سوى کارخانه کاغذسازى چوب و کاغذ مازندران پروازکردیم. ساعت پنج بعد از ظهر رسیدیم. بلافاصله براى دیدن وضع جنگل هایى رفتیم که چوب از آن برمى دارند. توضیحات مهندس نعمت زاده و مهندس هزارجریبى را براى کیفیت بهره بردارى از جنگل و نوسازى جنگل با غرس درختان مناسب و ایجاد راه ها در جنگل و نحوه انتقال و تقسیم چوب ها براى مصارف گوناگون و نقاله هاى انتقال چوب ها شنیدیم.

سپس در کارخانه توضیحات شنیدیم. بیش از 500 میلیون تومان هزینه ارزى داشته و 175 هزار تُن کاغذ تولید مى کند که 90 هزار تُن براى چاپ تحریر و روزنامه و بقیه براى مقوا است. سپس از بخش هاى مختلف دیدن کردیم؛ تمیزشدن چوب ها و خُرد شدن و پخته شدن و سایر مراحل تا تبدیل به کاغذ. اگر امروز بخواهیم چنین کارخانه اى بسازیم با توجه به رشد صنایع در ایران، ارزبرى خیلى کمتری دارد.

خط مقوا به محصول رسیده و خط دیگر آماده است. امروز نتوانسته بودند راه بیندازند. در مراسم، گزارش مدیر سازمان صنایع ملى و آقای نعمت زاده را شنیدیم. لوح تقدیر دادیم و تندیس سپاس دریافت کردم. دربارة اهمیت صنایع کاغذ و لزوم ادامه تا خودکفایى صحبت کردم.

به فرودگاه سارى رفتیم و به سوى تهران پرواز کردیم. محسن خبر داد که امروز در حالی که او ما را همراهی می کرده است، اعظم به بیمارستان رفته و پسر سوم او را وضع حمل کرده است. خیلى خسته بودم. مستقیم به دفترم رفتم ساعت یازده و نیم شب رسیدیم. مقدارى اسناد را براى برنامه بازدید از صداوسیما مطالعه کردم. عفت، تلفنى اظهار ناراحتى کرد که چرا به خانه نرفتم.