خاطرات اکبر هاشمی - ۱ اردیبهشت ۱۳۶۰

جلسه علنى داشتيم، آقاى رجایى لايحه بودجه را آوردند و مطالب نسبتاً خوبى گفتند. حركت هيأت مجلس به بين‌المجالس مانيل به اشكالاتى برخورد كرده بود كه با پيگيرى حل‌ شد. با هواپيماى كوچك به دوبى رفتند كه از آنجا به مانيل بروند.

بعد از جلسه به دفترم آمدم. خانواده آنجا بودند. خوشحال شدم، با آنها ناهار خوردم و براى ‌لحظاتى حالت دفتر كار، به محيط خانوادگى شبيه شده بود؛ مراجعه زياد داشتم. آنها هم منتظر سعيد بودند كه آمد و آن ها را برد. 

آقاى كيايى، مسئول پاسداران مجلس آمد. با سپاه اختلاف دارند. مجلس مى‌خواهد ايشان ‌بماند، ولى آقاى جبروتى مسئول حفاظت سپاه مايل نيست. گويا حقوقش را توقيف كرده‌اند. قرار شد صحبت كنم. ريشه همان اختلاف ليبراليسم و خط امام است. 

نمايندگان استان مازندران آمدند. آقاى نوروزى، نماينده گنبد را كه به خاطر تأييد شدن ‌آقاى نورمفيدى با ملاقات با امام و آقاى منتظرى، از مجلس استعفا داده بود، آوردند. گله ‌داشتند كه چرا مسئولان به نمايندگان توجه نمى‌كنند. 

از طرف مجله آينده‏ سازان، مصاحبه كوتاهى درباره شهيد مطهرى كردند . به دفتر حزب‌ رفتم. با آقاى دعاگو مقدارى درباره شيوه كار گروه [كليد] قرآن كار كردم. 

در جلسه دفتر سياسى حزب شركت كردم. من و آقاى بهشتى تحليلى از وضع موجود و اينكه چه بايد كرد، گفتيم كه ضبط شد. گروهى از خمين آمده بودند كه تقاضاى ابقاى قاضى ‌شرع دادگاه انقلاب خمين، آقاى قوامى را داشتند. پول پاسدار شهيدى را آورده بودند كه‌ وصيت كرده بود در اختيار دولت آقاى رجایى بگذارند. قرار شد وصيت نامه‌اش در نماز جمعه‌ خوانده شود؛ جالب است. 

شب در نخست‏ وزيرى جلسه داشتيم؛ آقاى [محمد] يزدى، گزارشى از كار هيأت بررسى ‌اختلافات دادند و معلوم شد، كمى در جهت محكوم كردن متخلفان كه همان ليبرال ‏هايند، پيشرفت كرده‌اند؛ ولى ضعيف. 

شوراى سرپرستى صداوسيما براى رفع اختلافات خود، آمده بودند. روح اختلاف اين ‌است كه آقاى لاريجانى مدير عامل، مى‌خواهد با تيم خودش كار كند و كمتر توجه به خواست ‌اكثريت شورا مى‌كند. تا ساعت دوازده شب، مذاكره داشتيم. به نقطه حل روشنى نرسيديم، ولى جو كمى تلطيف شد. 

آقاى بهشتى از حيله حقوقدانان و يك قاضى براى آزاد كردن روزنامه ميزان [ارگان ‌نهضت آزادى] از توقيف و شكست توطئه و تعقيب قاضى، صحبت كردند.