خاطرات اکبر هاشمی - ۱۰ شهریور ۱۳۷۱

ساعت پنج و نیم صبح بیدار شدم. اخبار رادیو فارسى [صدای]آمریکا [= VOA] را گوش دادم. مطلب مهمى نداشت. خاطرات دو روز قبل را نوشتم. گزارش ها را آوردند، خواندم.

به محل سالن کنفرانس رفتیم. قبل از شروع جلسه در سالن دیگرى نشستیم. سران سوریه، اردن، سومالى، یونان، زلاندنو، موریتانى، سودان، عربستان سعودی و عمان

برای احوال پرسى آمدند. مراسم افتتاحیه تا نزدیک ظهر طول کشید. سپس عکس دسته جمعى گرفتیم و با اتوبوس به مراسم درختکارى که جزو رسوم آنهاست، رفتیم. در راه آقای پترس غالى، دبیرکل سازمان ملل کنار من نشسته بود. گفت مسأله عراق براى انتخابات آمریکا است و مسأله لیبى دارد حل مى شود؛ باور نکردم. مراسم درختکارى انجام شد و هر هیأتى یک درخت غرس کرد. نحوه سوار شدن به اتوبوس بى نظم بود، ولى شهرک جالبى با جاده هاى خوب بود.

ناهار در هتل هیلتون ماندم و بعد از استراحت کوتاه، گزارش هاى واصله از تهران را مطالعه کردم. در مرز ترکیه مسأله ای پیش آمده است. ساعت سه و نیم بعد از ظهر به جلسه رفتم. هنگام مطرح شدن گزارش نشست وزیران امور خارجه در مورد عدم اخراج صربستان از جنبش عدم تعهد، اعلان تحفظ کردم. مصوبات زیادى داشتیم. سخنرانى ها شروع شد. گفتند سعى شود سخنرانى ها کوتاه باشد؛ حداکثر یک ربع ساعت.

در سالن مجاور، ملاقاتى با آقای نواز شریف، نخست وزیر پاکستان داشتم. از اعلان تحفظ من نسبت به موضوع صربستان قدردانى کرد. از مشکلات شان گفت و آرزو کرد، کاش پاکستان، نظامى مثل ایران داشت که مسایل به بن بست نرسد و اکنون مى رسد. با نخست وزیر هند هم ملاقات داشتم. او علاوه بر تأکید بر توسعه روابط از من خواست که براى حل نزاع مسلمانان و هندوها که وسیله اعمال اغراض سیاست بازان مى شود، کمک کنم.

به هتل برگشتیم. بعد از نماز مغرب، [آقای عمرالبشیر]، رییس جمهور سودان از مشکلات خود با مصر، عربستان سعودی و کویت گفت و از کمک آنها به شورشیان مسیحى جنوب سودان شکایت کرد؛ اگر به راستى کمک کنند، خیلى جای تعجب است. از عدم تفاهم با لیبى و بهانه جویى لیبیایی ها و قطع نفت از سودان و نیز از بهانه جویى مصری ها براى تجاوز به خاک سودان گفت و از ما براى انعقاد کنفرانس وزیران امور خارجه کشورهاى اسلامى در خارطوم و نیز ارسال نفت با تسهیلات زیاد کمک خواست.

براى شام به اقامتگاه آمدم. بچه ها جمع بودند. مهدى و فرشته هم به جمع مان اضافه شدند. براى جمع آورى وسایل و اسباب هنگام تحصیل در آنجا و تسویه حساب هایشان به استرالیا رفته بودند.