خاطرات اکبر هاشمی - ۲۴ اردیبهشت ۱۳۷۶

اول وقت، آقاى [برهان الدین] ربانى، رییس جمهور سرگردان افغانستان آمد. دربارة راه هاى حل مشکل افغانستان صحبت شد. آقاى نوازشریف، نخست وزیر پاکستان آمد. گفت در مذاکرات با نخست وزیر هند، مطمئن شده که هندی ها در مسأله کشمیرکوتاه نخواهند آمد و بدون حل مسأله کشمیر هم مشکل هند و پاکستان حل نخواهد شد. تقاضاى خصوصى شدن مذاکرات را نمود و تقاضا کرد که براى حل مشکلات ارزى شان، ایران بخشى از اندوخته هاى ارز خود را در بانک هاى پاکستان بگذارد؛ گفتم بررسى مى کنم. از او خواستم که جلوی کشتار و ترورهاى فرقه اى را بگیرد و در ایجاد صلح در افغانستان کمک کند.

آقاى [نورسلطان] نظربایف، رییس جمهور قزاقستان آمد. صبحانه را با هم خوردیم. دربارة خرید فسفات و گندم و مبادله نفت و دادن اعتبار براى عمران پایتخت شان صحبت شد. سپس جلسه را به تقاضاى ایشان، مذاکره خصوصى کردیم. گفت، [آقای هلموت کهل]، صدراعظم آلمان که چهار روز پیش در آلماتی بود، او را قاصد کرده که پیامش را به من برساند و گفته است که او مخالف دادگاه میکونوس بوده و اکنون از من مى خواهد که نماینده مخصوصى را نزد او بفرستم تا راه حل را پیدا کنیم. از [ژاک] شیراک، [رییس جمهور فرانسه]، نقل کرد که بنا دارد همکاری اش را با ایران توسعه دهد و پیغام [بیل] کلینتون، [رییس جمهور آمریکا] را آورد که مى خواهد مشکل آمریکا و ایران را حل کند.

به جلسه اکو رفتیم. ساعت یازده ونیم تمام شد و در حضور جمع و خبرنگاران، من و دمیرل و نیازف، تفاهم نامه ایجاد خط انتقال گاز از ترکمنستان از طریق ایران به ترکیه را امضا کردیم که با توجه به بحث هاى اجلاس، باعث تعجب حاضران شد. در سئوالات خبرنگاران، از من سوال شد و توضیح دادم. در بحث افغانستان، آقاى [اسلام] کریم اف، به عمل پاکستان در حمایت از طالبان انتقاد کرد. اظهار همدردی با ایران، در مورد زلزله قائنات خیلى وسیع بود.

بلافاصله به فرودگاه رفتیم و با بدرقه آقاى نیازاُف به سوى ایران پروازکردیم. در فرودگاه پس از استقبال، کمى نشستیم. به دفترم رفتم. عصر در جلسه هیأت دولت شرکت کردم. تا ساعت نُه شب،کارهاى عقب مانده را انجام دادم و به خانه آمدم.