خاطرات اکبر هاشمی - ۷ فروردین ۱۳۶۴

ساعت دوونیم بامداد با صداى شلیک ضدهوایى ها بیدار شدم. تصادفاً داشتم خواب شروع حمله هوایى عراق را مى دیدم و دیگر تا صبح به خواب نرفتم. بعداً معلوم شد که به یک منزل مسکونى بمب خورده است و سه نفر شهید شده اند.

شخصى با اظهار اینکه کارى مهم و فورى دارد، نزد من آمد. او مدعى بود که سال قبل، به عنوان ضدانقلاب کودتاچى با سفارت عراق در آنکارا تماس گرفته و دریافته است که عراق چشم از خوزستان نپوشیده و خواهان صلح نیست! عملش به نظرم غیرعادى و مشکوک آمد؛ از [آقاى محمدى رى شهرى] وزیر اطلاعات خواستم که درباره او تحقیق شود.

احمدآقا آمد. راجع به جنگ و ... صحبت شد. امام از من خواسته اند درباره این نکته که نیروى هوایى قادر نیست هواپیماهاى مهاجم عراقى را که در ارتفاع 75 هزار پایى اقدام به بمب اندازى مى کنند، مورد حمله و اصابت قرار دهد، تحقیق کنم. از دفتر مشاورت [امام در ارتش] خواستم که رسیدگى کند و نظر بدهد.

آقاى [محمدباقر محى الدین] انوارى همراه آقاى محلاتى برادر [شیخ مجدالدین] محلاتى در شیراز آمدند. آقاى محلاتى پیشنهادى براى فروش 35 [فروند] موشک هارپون از پاریس آورده بود. به فرمانده نیروى هوایى و دفترم گفتم که رسیدگى کنند. معمولاً دلالان اسلحه این گونه پیشنهادها را با اغراض خاصى مى آورند. ششمین موشک را به بغداد پرتاب کردیم و خبر اصابت آن به غرب دجله رسید، اما منتطر اخبار تکمیلى هستیم.

شب همراه با سران قوا مهمان احمدآقا بودیم و امام هم شرکت کردند. در همان حال، حمله هوایى عراق به تهران رخ داد و مدت خاموشى طولانى شد. 16 شهید و 190 مجروح از این حمله عراق روى دست مان ماند. در این جلسه، درباره کیفیت برخورد با مخالفان صدام در عراق که از گروه هاى غیر اسلامى و ناهمسو با ما هستند، بحث و اتخاذ تصمیم شد. دیر به خانه آمدم. تنها بودم.