خاطرات اکبر هاشمی - ۵ فروردین ۱۳۶۴

ساعت پنج صبح، با صداى شکستن دیوار صوتى تهران توسط هواپیماهاى عراق و شلیک ضدهوایى ها بیدار شدم. حدس زدم که موشک ما به بغداد اصابت کرده است. اخوى محمد [رییس سازمان صداوسیما]، تلفنى اطلاع داد که خبرگزارى فرانسه اعلام کرده که انفجار مهیبى بغداد را لرزانده است. او ضمناً اطلاع داد که هواپیماهاى عراقى بمب هاى خود را در بیابان هاى اطراف تهران ریخته و فرار کرده اند. عراق براى اولین بار اعتراف کرد که ایران موشک در اختیار دارد.

پیش از ظهر، احمدآقا آمد و گفت که بعضى از رسانه ها گفته اند، آمریکا به خاطر گروگانى که در دست مردم لبنان دارد، تحت فشار است و مایل است که براى حل مشکل، از ایران استمداد کند. اگرچه ما گروگان گیرها را نمى شناسیم، اما گفتم که اگر چنین درخواستى شد، درباره آن و راهکار ممکن مشورت مى کنیم.

درباره [گرفتن] امکانات از شوروى مذاکره کردیم و از آقاى رفیق دوست خواستیم که اقدام کند. ایشان نیز اطلاع داد که سفیر روس از این مسأله خیلى خوشحال شده است. از وزیر خارجه خواستم که درباره تمایل ما به خوددارى از حمله موشکى به شهرها تبلیغات کند. فردى اطلاع داد که به اظهار خانم سودابه سدیفى، عربستان سعودى از طریق آقاى [علیرضا] نوبرى تلاش کرده است که بداند، آیا ما به سقوط صدام اکتفا مى کنیم یا بیشتر از آن را مى خواهیم. پس از مشورت به این نظر رسیدیم که به او جواب ندهیم. او همچنین مدعى است که بنى صدر دچار کسالت روانى شده است.

آقاى صیاد [شیرازى] را احضار کردم که برنامه اش را توضیح بدهد؛ قرار شد که فردا بیاید. گزارش ها را آوردند. امروز، عراق به چند شهر حمله هوایى کرده، ولى موفقیتى نداشته است. به [پایانه نفتى در جزیره] خارک هم حمله کرده است و گویا دو یا سه هواپیمایش ساقط شده است. احمدآقا پیشنهاد کرد که حمله به بصره را شروع کنیم. آقاى [آیت الله] خامنه اى گفتند که بهتر است تا فردا صبر کنیم. آخر شب تلفن به هتل محل اقامت عفت و بچه ها در مدینه وصل شد و احوال شان را پرسیدم؛ خوب و راضى بودند.