خاطرات اکبر هاشمی - ۲۷ اسفند ۱۳۷۳

اول وقت، براى تسلیت به خانواده امام، به منزل امام با عفت و فائزه رفتیم. همسر امام، مادر احمدآقا، گریه کرد و اظهار افسردگى شدید نمود؛ همشیره ها و همسرش گریه کردند؛ من هم بىاختیار گریه کردم. سپس تسلیتشان دادم و توصیه به بردبارى کردم. حسن، فرزند احمدآقا را توصیه به تحصیل و توجه به امور خانواده نمودم. جمعى از اعضاى بیت امام هم آمده بودند.

از آنجا براى تشییع جنازه، به دانشگاه تهران رفتم. آیتالله خامنه اى هم آمدند. به امامت ایشان نماز میت را خواندیم. به دفترم رفتم. تا ساعت چهار کارها را انجام دادم. عصر آقاى نوربخش و معاونان آمدند. با توضیح وضع نقدینگى و سیاست هاى پولى، پیشنهاد بالا بردن نرخ سود بانکى را براى جذب نقدینگى را داشتند. گفتم در دولت مطرح کنند. دربارة تعهدات ارزى سال 1374 مذاکره شد؛ زیاد نیست و ظاهراً مشکلى نداریم.

شب میهمان آیتالله خامنه اى بودم. دربارة خانواده شیخ على تهرانى صحبت شد. دربارة بودجه کل کشور، آقای خامنه اى گفتند، آقاى جنتى از شوراى نگهبان نظر داشته که به دلیل تورم زا بودن، آن را رد کنند که ایشان منعشان کرده اند.

آیتالله خامنه اى از همسر امام نقل کردند که می خواسته اند در مورد محل دفن احمدآقا، بگذارند تصمیم عوض شود. امروز معلوم شده که نظرشان این بوده، همان گونه که خود احمدآقا بارها گفته بود، پایین پاى امام دفن شود، عمل کنند، ولى امروز معلوم شده که ایشان را پشت سر امام دفن کرده اند و با اینکه آیتالله خامنه اى، توسط آقاى محمدی [گلپایگانی]، پیغام داده، گوش به حرف نکرده اند. گفته اند وصیت نبوده. گزارشى از سفرم به پاکستان و اختلاف بین پاکستان و افغانستان بر سر طالبان و نیز برنامه افتتاح طرح بافق، بندرعباس دادم. ایشان از احساس خستگى گفتند.

دیروقت به خانه آمدم. آشیخ حسین هاشمیان آمد. براى انتقال آب به رفسنجان استمداد کرد. مراسم تشییع احمدآقا را از تلویزیون دیدم. فوق العاده باشکوه است. اجتماع مردم، خیلى بیش از حد انتظار است.