خاطرات اکبر هاشمی - ۱۹ اسفند ۱۳۷۳

تا عصر در منزل بودم. وقت به استراحت و مطالعه گذشت. عصر براى استقبال از [آقای فیدل راموس]، رییسجمهور فیلیپین، به فرودگاه رفتیم. ساعت سهونیم با استقبال رسمى وارد شدند. به جاى مصاحبه، متنى در خصوص امکانات توسعه روابط، از رو قرائت کرد. من هم چند جمله اى گفتم. آنها به مرقد امام رفتند و من به خانه آمدم.

ساعت هفت و نیم به سعدآباد رفتم. به خواست ایشان، نیم ساعتى مذاکرات خصوصى داشتیم. تقاضا کرد، براى پذیرفته شدن فیلیپین به عنوان عضو ناظر در سازمان کنفرانس اسلامى، به خاطر وجود تعداد زیادی مسلمان در فیلیپین و نیز خواست که از تجربیات ما در مبارزه با قاچاق مواد مخدر و سلاح استفاده کنند و نیز از تجربه ما و سرمایه ما در صنایع نفت و گاز بهره ببرند.

اصرار داشت که مسلمانان در فیلیپین، مشکلى ندارند. استاندار ایالات مسلمان نشین را با خودش آورده بود و در پاویون فرودگاه به او گفت، به من دربارة وضع مسلمین و سیاست دولت با آنها توضیح بدهد. گفت حزب کوچک دیگرى، غیر از [جبهه آزادیبخش] مورو، مبارزه مسلحانه دارد و با لیبى و پاکستان و ترکیه هم هماهنگ شده است.

سر میز شام هم صحبت هاى زیادی داشتیم. شرحى از وضع خانواده مارکوس و بیوه مارکوس داد و گفت هنوز نتوانسته اند اموال مارکوس در بانک هاى سوییس را بگیرند و محاکمه دارند. در آمریکا، در یک مورد، خانم [ماریا ایملدا] مارکوس در دادگاه حاکم شده و اکنون [خانم ایملدا روموالدز]، همسر مارکوس، در فیلیپین براى ریاستجمهورى و مجلس مبارزه مى کند. اطلاع درستى از اعداد و ارقام و شاخص هاى اقتصادی ندارد. یک فرد نظامى است.

به خانه آمدم. در گزارش ها درگیرى حزب وحدت در غرب کابل با دولت [برهانالدین] ربانى و همزمان با طالبان، مشکل ایجاد کرده است. دکتر روحانى، [دبیر شورای عالی امنیت ملی]، تلفنى نظرم را خواست. در مورد این مشکل گفتم، اگر با تفاهم با ربانى، جناح اکبرى در غرب کابل، به جاى [عبدالعلی] مزارى باشد، از حضور طالبان بهتر است.