خاطرات اکبر هاشمی - ۱۶ خرداد ۱۳۶۰

صبح اول وقت، براى اولين بار پس از پيروزى انقلاب، براى ديدن وضع كتابخانه به ‌مجلس شوراى قديم رفتم. يك ساعت تمام قسمت‏ ها را بازديد كردم. كتابخانه مجهزى است و كتابخوان كم دارد. روزى به طور متوسط، ده نفر مراجعه مى‌كنند، پانصدهزاركتاب دارد و بيش از بيست نفر، كار مى‌كنند. سپس از كتابخانه شماره 2 در محل مجلس، بازديد كرديم. اينجا فعال‌تر و با انضباط‌تر است و با امكانات كمتر، ولى اينجا هم، مراجعه [كننده] كم دارد. 

چند نفر از كارمندان مجلس را احضار كردم و در خصوص اتهامات به يكى از كارمندان، درخصوص نوشتن نامه‌هاى خلاف عفت، به يكى از كارمندان زن مجلس، تحقيق كردم. تقصير ثابت شد. 

آقاى [عبدالحميد] ديالمه آمد و مطالبى گفت كه خود را از اتهام انجمنى [حجتيه] بودن ‌تبرئه نمايد، قبول كرديم. آقاى دكتر [حسن] حبيبى آمدند، مذاكره كرديم، در خط امام است و پيشنهاد مراودت بيشتر با آقاى بنى‌صدر مى‌كرد. از عواقب اختلافات خائف بود. مى‌خواست ترتيبى براى مشروعيت غيبت ايشان، از مجلس براى شركت در ستاد انقلاب فرهنگى داده‌ شود.

عصر، ملاقاتى با سفير شوروى داشتم. مى‌خواست از كليه اختلافات داخلى ما باخبر شود كه چيزى به دست نياورد. تشبيه به اختلاف شوروى با چين  و يوگسلاوى و... كردم و از اينكه ‌مسئولان ايرانى، شوروى را دشمن انقلاب ايران مى‌گويند، ناراحت بود. گفتم تجاوز شما به ‌افغانستان چنين روحيه‌اى مى‌دهد و از ايشان خواستم به تجاوز خود خاتمه بدهند و افغانستان ‌را به حال خود بگذارند. خواست، قضيه را با نفوذ آمريكا در جنوب خليج فارس، مربوط كند، جواب دادم.

با خبرگزارى ليبى هم، مصاحبه طولانى داشتم . چند نفر از طلاب قم هم آمدند و زمين ‌مى‌خواستند. شب در جلسه دوستان هوادار حزب در منزل آقاى ميرشكارى، شركت كردم.آقايان خامنه‌اى و باهنر هم بودند و فيلم روز پاسدار را ديديم كه جالب و حزب‌اللهى و ضد ليبرالى بود.