مناظرهٔ بی‌سابقه

 احمد زیدآبادی

 برگزاری مناظره در بارهٔ کارنامهٔ رهبری آن هم به میزبانی جمعی از "نیروهای ارزشی" و انتشار آن بدون هرگونه سانسور، اتفاقی است که در 45 سال پس از انقلاب مطلقاً سابقه نداشته است.

 اینکه آقای حائری شیرازی به عنوان یک حوزوی برخاسته از خانواده‌ای اصولگرا، انتقادهای خود از نگاه و سیاست رهبری را بدون لکنت و به صراحت مطرح کرده و آقای ذوعلم هم در مقام یک روحانی "ولایتمدار" در مجموع از خود تحمل نشان داده و به تکفیر و تفسیق و تهدید متوسل نشده است، هر دو علائمی از پدید آمدن فضای تازه‌ای از امکان بحث و گفتگو در جامعهٔ ماست.

اگر این نوع بحث‌ها بدون ایجاد مشکل برای طرفِ منتقد ادامه یابد و طرف‌های مباحثه هم لحن خود را از چارچوب حکمت مناظره خارج نکنند و وسوسهٔ مخرب وارد کردن چاشنی اهانت به بحث را از خود دور سازند، به فرهنگ‌سازی در جامعه کمک بسیاری خواهد کرد.

مدارای دستگاه‌های حاکم با این قبیل مناظرات و مباحثات به شرط استمرار آن هم طبعاً می‌تواند نشانهٔ اعتماد به نفس حکومت برای "دفاع استدلالی" از راه و روش و عملکرد خود در برابر منتقدان و معترضان و مخالفان تلقی شود و از دامنهٔ نزاع‌های سیاسی و بگیر و ببندهای معمولِ ناشی از احساس ضعف و درماندگی در مقابل نظر و حرف و نقد ناقدان بکاهد و راهی نو در برابر کشور بگشاید.