عبدی مدیا در پی نوشت خاطرات روزانه اکبر هاشمی رفسنجانی پیش از این یادداشت عبدالله نوری اعلام کرده بود که عبدالله نوری به حکم قاضی شیخ محمد سلیمی رییس وقت شعبه دوم دادگاه ویژه روحانیت به این دلیل که این دادگاه ویژه را قانونی نمیدانست مستقیماً اعتراض نکرد و گویا اعتراض را بوسیله شیخ محسن رهامی وکیل خود برای رییس قوه قضاییه فرستاد که از سرنوشت آن اطلاع دقیقی در دست نیست.
جالب است بدانید این اقدام علنی عبدالله نوری و حواشی سایر مطبوعات آن دوران باعث شد، مجلس وقت که درگیر تصویب آیین دادرسی مدنی! بود، ناگهان به فکرش برسد تا به دادسرا و دادگاه ویژه روحانیت آنهم در آیین دادرسی مدنی لباس قانونی بپوشاند و با طرح نمایندهای در صحن مجلس، ماده ۵۲۸ را تصویب کرد.
طبق این ماده دادسرا و دادگاه ویژه روحانیت طبق اصول ۵ و ۵۷ قانون اساسی تا زمانی که رهبری ادامه کار آن را به مصلحت بدانند به جرائم اشخاص روحانی رسیدگی خواهد کرد.
البته مصوب کنندگان عجول بودند و یادشان رفت که به اتهامات اشخاص روحانی رسیدگی میکند صحیح تر است نه از ابتدا جرائم اشخاص؛ هرچند متاسفانه بعدها در آیین دادرسی کیفری هم قانون نویسان در مواد متعدد( اتهام) بخصوص در مراحل دادسرا را ( جرم) نگارش وتصویب کرده اند در حالی که اصولا حتی نگارش( مجرم) صحیح نیست بلکه( محکوم علیه) صحیح است زیرا هر محکوم به نظر قضات هرچند قطعی در مرحله ای دیگر طبق نظر قضات دیگری ممکن است برائت حاصل کند که الان محل بحث من در این یادداشت نیست.
در مورد عفو وی هم درخواستی از ناحیه عبدالله نوری خطاب به رهبر جمهوری اسلامی و یا هر مقام دیگری نگاشته نشد بلکه پس از فوت برادرش دکتر علیرضا نوری، نماینده وقت مجلس ششم، نمایندگان روحانی مجلس وقت با ارسال نامهای به آیتالله خامنهای تقاضای عفو او را نمودند که رهبر جمهوری اسلامی هم با آن موافقت و از زندان آزاد شد.
برای جزییات روند آن باید به انتشار خاطرات اکبر هاشمی رفسنجانی در سال ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰ و یا خاطرات خودِ عبدالله نوری و دیگران نشست.
عبدالله عبدی
کمتر از یک دقیقه زمان بگذارید، ثبتنام کنید و نظرتان را زیر همین پست به اشتراک بگذارید.
پیامهای توهینآمیز و یا حاوی دعوت به خشونت حذف خواهند شد.
ثبت نام