آیا با گذشت بیش از ۳۰ سال از پایان جنگ بخشی از ناگفته‌های قضایی آن دوران، بخصوص محاکم ویژه نظامی در سالهای پایانی آن روایت وشفاف خواهد شد؟

عبداله عبدی - عبدی مدیا

بخش هایی خاطرات شیخ محمد صادق صالحی منش دادستان ویژه نظامی سالهای انتهایی جنگ در جنوب و استاندار اسبق قم نکات فوق العاده تاریخی و حساسی دارد که البته راوی در بیان جزییات آن کاملا مشخص است که از آن ها عبور و به کلیات بسنده کرده اما همین کلیات بسیار نکات ظریفی دارد.

اگر چه انتشار این خاطرات کمی قدیمی است اما به ‌هرحال صالحی منش دقیقاً مشخص نکرده چه کسانی و در چه رده‌هایی از نیروهای مسلح با اتهام خیانت و جاسوسی و موارد مشابه و بخصوص انفجار در اماکن در جبهه و پشت جبهه که نمونه هایی را در بیان خاطرات آورده اند به مجازات های سلب حیات (اعدام) و یا تعزیری محکوم شدند؟ و سرنوشت آنها چه شد؟

کیفرخواست‌هایی که به روایت صالحی‌منش، یک روزه و با قضاوت و حکم سید علیرضا صدرحسینی قاضی ویژه نظامی وقت منصوب از سوی شیخ علی رازینی، در روز دوم صادر شده واجرا شده است.

شدت احکام صادره به روایت صالحی منش چنان بوده که در زمان خودش موجب وحشت در جبهه‌ها شده بود، تا جایی که آیت‌الله خامنه‌ای، رییس جمهور وقت هم از آنها گزارش خواست و برای متعادل شدن دادگاه‌ها و دستگیری‌ها واسطه شده بود.

از آنجا که مستندات و شروع اقدام قضایی را در این مصاحبه با گزارش مدیرکل وقت اطلاعات خوزستان اعلام کردند و همچنین با توجه به بحث اطلاعاتی، چندان نمیتوان از حبیب‌الله حقیقی مدیرکل وقت اطلاعات خوزستان هر چند  که او از وزارت اطلاعات در سطح ارشد بازنشسته شده است، انتظار داشت تا اطلاعات بیشتری از این قسمت از تاریخ ناگفته و یا کمتر گفته شده جنگ را روایت کند.

سید علیرضا صدر حسینی هم گویا از فضاهای امنیتی و قضایی مدتهاست فاصله گرفته و خود را با علوم حوزوی و امور فرهنگی و دانشگاهی مشغول کرده و بعید است که خاطرات قضایی بخصوص ناگفته‌های قضاوت ویژه  نظامی‌اش را بخصوص در شرایط حاضر بگوید.

آیا شیخ مصطفی پورمحمدی هم که دادستان ویژه نظامی در غرب کشور بود نیز بخشی از خاطرات خود را با وجود فعالیت های نسبی رسانه‌ای که دارد روایت خواهد کرد؟

یا پورمحمدی نیز با فاصله گرفتن از بخش های امنیتی و قضایی خود را در دبیری جامعه روحانیت مبارز  متمرکز کرده و بنایی برای واگویه این بخش از خاطرات قضاوت در جبهه های غرب کشور ندارد؟

ظاهرا هنوز هم با گذشت بیش از ۳۰ سال از پایان جنگ حساسیت های ویژه‌ای نسبت به انتشار خاطرات و اسناد این بخش‌های جنگ وجود دارد.