سلمان کدیور در کانال تلگرامش نوشت: در شیراز ما، مثل بسیاری شهرها، مردم خیابانهای قدیمی را به نام قبلش می شناسند.

اگر بگویی خیابان توحید، کمتر آدرس میگیری، ولی اگر حتی به حزب الهی ها بگویی داریوش، همه نشانت می دهند.
بگویی میدان دانشجو، شاید حالیشان نشود ولی بگویی عَلَمْ، متوجه می شوند.
خیابان شهناز و فرح همچنان رایج است.

حتی برخی به مسجد امام سر میدان شهرداری، هنوز می گویند مسجدشاه!
این ربطی به مذهبی و غیرمذهبی و ارزشی و ورزشی ندارد. فرهنگ عامه است.

اصولا نام یک خیابان، کوی یا محله، جزئی از هویت و فرهنگ و زیست انسانها است. ساختار شخصیتی آدم حتی با نام محله گره خورده. مثلا در شیراز، بگویی بچه سنگ سیاه هستم یا اهل کوزه گری یا قصرالدشت هستم، هر کدام یک شخصیتی را در ذهن مخاطب تداعی می کند.

اسم یک محله، صرفا نوشته روی تابلو نیست که بکنی، یکی دیگر جایش بگذاری. اسامی باید با هویت و تاریخ آن منطقه انس داشته باشد تا پذیرفته شود.

یک شهر مفاخر بسیار، فرهنگ متنوع، سمتهای متکثر دارد، اینکه نام همه معابر شهر را بنام شهدا بزنی واقعا خدمتی به شهید نه تنها نیست بلکه گاهی ضدتبلیغ و بی سلیقگی هم هست./فلاخن