یادداشت اینستاگرامی دکتر تهمورث بشیریه رئیس هیات مدیره انجمن علمی حقوق‌شناسی

به نظر می‌رسد استفاده از چنین لفظی، دال بر تفکر استبدادآلودی است که هیچ حق مخالفتی را برای کسی که در قسمتی با خواسته‌اش موافقت دارد، به رسمیت نمی‌شناسد.

در این دیدگاه، یا باید طابق‌النعل‌بالنعل، تابع دیدگاه‌های من باشی یا در رده دشمنی قرار می‌گیری که باید به هر طریق که از من برمی‌آید بکوبمت و در تحقیر و تخویف و سرکوبت، ذره‌ای دریغ نکنم!

این شیوه‌ای است که سال‌هاست برخی از رسانه‌های تندروی داخلی دنبال کرده‌اند و امروز برخی از معترضان که قبله آنان یک شبکه خارجی است به بازتولید آن مشغولند.

هر دوی این‌ها در یک نقطه اشتراک جالبی دارند و آن، ایجاد فشار حداکثری برای له کردن همه کسانی است که حتی اندکی با اندیشه‌ها و رفتار آنان زاویه دارند. احتمالا این استبدادخواهی، ناشی از زمینه‌های فرهنگی در کشوری است که در آن آزاداندیشی و آزادی‌خواهی برای همگان، ریشه‌دار نیست و سرکوب هر نوع مخالفتی، پیشه دیرینه در آن بوده است.

فرهنگی که مدام بر طبل "بر من یا با من بودن مطلق" می‌کوبد و گوشش برای شنیدن هر صدای دیگری، اگر نگوییم ناشنوا، بسیار سنگین است. تا چنین فرهنگی اصلاح نشود، هر نوع جایگزینی، تنها جانشین کردن اقتدارگرایی جدید با اقتدارگرایی پیشین است. پس باید به دیوارهای بتونی این فرهنگ، رخنه کرد و این مشی را تغییر داد.

در این رابطه سال‌هاست که تکلیف حکومت با شیوه اتخاذی شورای نگهبان کاملا روشن است به نحوی‌که در حذف، سنگ‌تمام گذاشته و مخالفت که هیچ، بلکه حتی اندکی عدم موافقت را برنتافته است؛ اما خوب است که معترضان بکوشند در راه اعتراض به چنین طریقی، متوسل نشوند و مصلحت ایران که خانه همه ماست را از یاد نبرند.

بر این پایه، فکر می‌کنم معترضان دو دسته‌اند: "آنان که تغییر را می‌خواهند به هر قیمتی" و "آنان که تغییر را می‌خواهند اما نه به هر قیمتی".

دسته اول، دسته دوم را وسط‌ باز می‌نامند.

من هم از آنانم که طالب تغییرند اما نه به قیمتی که خونی از دماغ "هیچ انسانی" بریزد و نه اینکه سلولی از "جانمان یعنی ایرانمان" به یغما رود.
آری! من یک وسط بازم‌!
تهمورث بشیریه

پ.ن: ضمن اینکه باید خود را برای اهانت‌های جدید هر دو طرف آماده سازم، باید خود از افتادن به ورطه استبداد، اجتناب کنم!