دعوت میکنم یک بار دیگر به همه مطالب رد و بدل شده بین من و پاسخ های استاد دکتر برهانی که در عبدی مدیا هم منتشر کردم و یا پاسخ به مواردی از هواداران محترم و بزرگوار ایشان مراجعه و آنها را با دقت بیشتری مطالعه بفرمایید.

هرگز دوست ندارم ایشان را بخشی از پروژه مدیریت شده استراتژیک  امنیتی کشور برای مدیریت هدفمند بخش عمده ای از افکار و ایده‌ها و سخنان شهروندان که اوج آن در دانشگاه مورد تایید نظام و در مناظره با شیخ  جلیل محبی بود، متهم کنم.

اما در حالی که هیچ وکیلی  قضات آنهم قضات بدوی و دیوان عالی را به مناظره نمی طلبد که البته زبان  وکالت  اینگونه بی محابا نیست، و ایشان طلبید.

در حالیکه کمترین اساتید دانشگاه و اصحاب فرهنگ و هنر با کمترین انتقاد درگیر حبس و محدودیت‌های انتظامی شدند، هرگز برای استاد محدودیت ملموسی علیرغم تمامی شایعات رسانه ای ایجاد نشد.

بلکه (با اشاراتی)  دادسرای ویژه روحانیت تهران بعنوان روحانی بودن او بجای دادسرای های عمومی وانقلاب علیرغم تشکیل پرونده هم اقدام قضایی خاصی صورت نداد.

هیچگاه استاد راساً  و یا با اخذ وکالت از خانواده متهمان، ادله اثباتی و فقهی خود را به دیوان عالی کشور یا دادگاه ها تقدیم نکرد تا رسماً  توپ در میدان آنها باشد که فضای توییتر فضای چالش کشیدن حقوقی نیست مگر به اشاره.

حتی اکنون که تعدادی از اشخاص  اعدام شده و حضرت استاد اعدام آنها را خلاف شرع میدانند، راه  اعاده دادرسی کیفری از دیوان عالی کشور برای رفع اتهام از آنها باز است.

چرا رسما بعنوان  وکیل با اخذ وکالت از بازماندگان محترم؛ استدعای اعاده دادرسی نمیکنند؟ و یا مکتوباً و رسماً چرا به دادستان کل کشور برای اقدام او، منعکس نکردند تا رای دیوان چه ورود به اعاده دادرسی و چه رد آنرا بعنوان سندی تاریخی در معرض افکار عمومی قرار دهند؟

از صمیم قلب عرض میکنم خوشحال نیستم که اینها را می‌نویسم؛ خود استاد این قدر انصاف دارد که میداند چقدر نگران ایشان بودم؛ اما گویی باز هم باید بپذیرم سیاست عجیب بی رحم است و نسبتاً پیچیده.