تابستان ۱۳۵۸ است و عمر انقلاب هنوز به یکسال نرسیده، کیارستمی در یک فیلم مستند افراد مختلفی از کارگر و کارمند و رئیس و سیاستمدار و روحانی را در موقعیت قضاوت قرار می دهد.

آدم هایی که سال ها بعد هر کدام شان به سرنوشت های عجیب و خواندنی دچار شدند.

چند دستگی و تنوع آرا در فیلم به وضوح بازتاب جامعه بیرونی آن زمان در ایران است. آنچه که هنوز هم بعد از گذشت چهار دهه از انقلاب جامعه ایرانی را گرفتار کرده است.

عباس کیارستمی در فیلم مستند « قضیه شکل اول، شکل دوم » موقعیتی را طراحی می کند که به نوعی با ساختار- فیلم در فیلم - آدم های درون فیلم را به تصمیم گیری و آدم های بیرون فیلم را به قضاوت وادار می کند.

آدم های بیرون فیلم  دو دسته اند: دسته اول افرادی هستند باید در مورد موقعیت درون فیلم نظر خود را اعلام کنند و به قضاوت بپردازند و دسته دوم تماشاگران و مخاطبان فیلم.

خوب به خاطر دارم سالی را که سر کلاس در مورد فیلم قضیه شکل اول، شکل دوم با بچه ها و کیارستمی بحث و گفتگو می کردیم، تحلیل جالبی در مورد فیلم داشت. می گفت فیلم قضیه...بعد از انقلاب مثل دلار سال به سال ارزشش بیشتر شد.

تغییرات اساسی که در جامعه ایران اتفاق افتاد و سرنوشت آدم های که در فیلم شرکت داشتند همه چیز را به نفع فیلم عوض کرد و آن را از یک موقعیت ساده آموزشی فراتر برد.

در این پست چهار تکه یک دقیقه ایی از فیلم انتخاب شده که بی ارتباط با مسائل امروز نیست.

بر گرفته از کانال تلگرامی عباس کیارستمی