۴۳ سال با اسلحه سخن‌گفتن با هموطنان کردمان آیا هیچ حاصلی داشته؟

صادق زیباکلام نوشت:

تسلیت به مردم «مهاباد»، «پیرانشهر»، «جوانرود»، «دهگلان»، «دیواندره» و... کردستان.

سال۵۸ نمایندۀ نخست‌وزیر در کردستان بودم. وقتی از اورمیه می‌خواستم به مهاباد بروم، مرحوم تیمسار «ظهیرنژاد» فرماندۀ لشکر۶۴ اورمیه، مرحوم حجت‌الاسلام «حسنی» امام جمعۀ اورمیه و آقای دکتر «جمشيد حقگو» استاندار آذربایجان‌ غربی فرمودند که باید با قشون به مهاباد بروید و تنها نمی‌توانید بروید.

گفتم من که نظامی نیستم و فرق تفنگ و فشنگ را نمی‌دانم. برای جنگ که نیامده‌ام، می‌خواهم با هموطنان کردم حرف بزنم. گفتند شما هیچ‌چیز در مورد کردها نمی‌دانید. کس دیگری نبود از تهران جای شما بفرستند؟ گفتم نه، نبود و با اینکه آدم ترسویی هستم و خیلی هم می‌ترسیدم، بدون اسکورت نظامی از کنار جادۀ دریاچۀ زیبای اورمیه رفتم مهاباد. تهران هم چندماه بعدش با قشون وارد مهاباد شد.

امروز بعد از ۴۳سال، همچنان نظام با قشون وارد مهاباد می‌شود. می‌ماند این سؤال که پس ظرف این ۴۳سال، چه پیشرفتی از منظر توسعۀ سیاسی و جامعۀ مدنی در کردستان صورت گرفته؟ ۴۳سال پیش تهران با قشون وارد مهاباد و سنندج می‌شد، امروز و بعد از گذشت ۴۳سال، همچنان با قشون وارد مهاباد می‌شود.