تصویب قانون اجباری انتخاب نام خانوادگی

در ۳۰ مرداد ۱۳۱۳، دولت رضاشاه، قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن، هر ایرانی باید نام خانوادگی می‌گرفت. تا آن روز، مردم ایران، فقط با یک نام شناخته می‌شدند: «محمد»، «علی»، «فاطمه». 

اما از آن روز به بعد، هر کس، باید یک نام خانوادگی هم می‌گرفت: «محمدی»، «علوی»، «فاطمی». این قانون، در ظاهر یک گام به‌سوی مدرن‌شدن بود؛ اما در عمل، به یکی از ابزارهای حکومت برای کنترل بیشتر مردم تبدیل شد. 

چون حالا، حکومت، می‌توانست هر کسی را، با نام و نام خانوادگی‌اش، شناسایی کند.