خاطرات اکبر هاشمی - ۲۲ شهریور ۱۳۷۲

ساعت نُه صبح به دفتر آیت الله خامنه اى رفتم. هیأت بوسنیایى هم آمدند. مذاکرات کوتاه و کم محتوایى شد. با هم به فرودگاه رفتیم. در راه دربارة وضع زندگی شان و مذاکراتش در آمریکا و ترکیه و عربستان و برنامه ادامه مذاکره در ژنو و احتمالات صلح و چگونگى راه شان به دریا و وضع سارایوو پس از صلح پرسیدم؛ توضیحات خوبى داد.

کنار درب فرودگاه، جمعى از ورزشکاران بوسنى که براى مسابقه در ایران هستند، براى دیدن او جمع شده بودند. پیاده شدیم. در میان آنها رفت. خیلى گرم و صمیمى بودند و شعار «عزت بوسنى با على است» سر مى دادند. عکس گرفتند. بعداً به من گفت مى خواستند شعار «راه سعادت در جهاد است» بدهند که به آنها گفتند، فعلاً مصلحت نیست. مصاحبه اى کردیم. معاونش آقای ایوب گالیج از شیرینى هاى ایران خیلى تعریف کرد. گفتم چند کیلویى که در سالن فرودگاه بود، همراهشان کنند. یک میلیون دلار از قیمت محموله نفتى که برایشان در نظر گرفته ایم و نتوانسته اند همه را مصرف کنند، به او دادم. به سوى کویت رفتند. از سفرش راضى بود.

با [آقای حمد بن عبدالعزیز الکواری]، وزیر فرهنگ قطر ملاقات کردم. مذاکرات کوتاه و دوستانه بود. آقاى [محمدحسن] جمشیدی، نماینده بهشهر آمد. هفت و نیم سال در عراق اسیر بوده و در آنجا به خاطر فعالیت در اردوگاه ها، محکوم به هفتاد سال زندان شده بود. خیلى اظهار امتنان کرد، از تلاشى که من براى آزادی اسرا کردم. گفت در عراق که بوده اند، برایشان روشن بوده که من چه نقشى ایفا کرده ام و فرماندهان عراقى هم به آنها گفته بودند. براى عمران نکا و بهشهر کمک خواست.

عصر آقایان زنجانى، [رییس سازمان برنامه و بودجه]، آقازاده، [وزیر نفت] و [محمدجواد] وهاجى، [سرپرست وزارت امور اقتصادی و دارایی]، براى مذاکره دربارة مبلغ مالیات و درآمده نفت در بودجه سال 1373 آمدند. شوراى اقتصاد جلسه داشت. بخشنامه دستور تهیه بودجه سال 1373 را تصویب کردیم.

شب از شبکه تلویزیونی سى ان ان، برنامه مراسم امضای توافق ساف[= سازمان آزادیبخش فلسطین] و اسراییل در چمن کاخ سفید و نطق [یاسر] عرفات، [رهبر ساف] و [اسحاق] رابین، [نخست وزیر اسراییل] و [بیل] کلینتون، [رییس جمهور ایالات متحده] را دیدم؛ متأثر شدم. به خانه آمدم. عفت هم از دیدن مناظر آن گریه کرده بود. عرفات هم خیلى سرشکسته به نظر مى رسید.