خاطرات اکبر هاشمی - ۲۱ شهریور ۱۳۷۳

تا نزدیک ساعت ده صبح، در منزل، به انتظار رسیدن وقت ملاقات دوم با هیأت پاکستانى، دربارة تاریخ عثمانى ها مطالعه مى کردم. ملاقات، بهخاطر تمام نشدن بحث کمیسیون ها، یک ساعت به تأخیر افتاده بود.

ساعت ده به اقامتگاه سعدآباد رسیدیم و بلافاصله دور دوم مذاکره شروع شد. کمیسیون ها دربارة توافق در امر گاز و نفت و تجارت گزارش دادند و من و آقای لغارى، جمع بندی کردیم و جلسه را ختم نمودیم که به فرودگاه برویم. معلوم شد، مدتى وقت لازم است که اسناد براى امضا آماده شود. او به اقامتگاه رفت.

من و دکتر ولایتى و آقازاده، مقدارى در چمن های سعدآباد قدم زدیم و دربارة نفت و گاز و سفر به هند و مسأله کشمیر و تحریکات آمریکا براى ایجاد اختلاف بین ایران و قطر، در خصوص سهم حوزه گاز مشترک، صحبت کردیم.

معلوم شد تهیه اسناد، هنوز یک ساعت دیگر وقت لازم دارد؛ توافق شد که ساعت چهار بعد از ظهر بروند. گفتم ناهارشان را تهیه کردند و من به دفترم رفتم.

رؤساى دانشگاه ها و وزیر و معاونان وزارت فرهنگ و آموزش عالى آمدند. کمبودها و نیازهاى ارزى و ریالى را گفتند. دلداریشان دادم و وعده جبران کمبودها و ترمیم حقوق ها و تقویت دانشگاه که راضى رفتند. ناهار را در دفترم صرف کردند.

عفت هم براى بدرقه خانم هاى همراه رییسجمهور پاکستان، به سعدآباد رفته بود و بهخاطر تأخیر در حرکت، به دفتر من آمد و گفت به اقامتگاه، تعداد زیادی فرش و جواهرات براى خرید میهمانان آورده بودند که آنها خریدهاى قابلتوجهى داشته اند.

ساعت چهار به دفتر آمدند و توافقنامه ها امضا شد. با هم به سوى فرودگاه رفتیم. در مسیر، دربارة خطر انهدام تأسیسات انرژى هسته اى پاکستان توسط اسراییل یا هند به تحریک آمریکا صحبت شد؛ در این خصوص حرف آقاى [یوسفبن] علوى، وزیر امورخارجه عمان که در مذاکره با دکتر ولایتى، این خطر را به عنوان اطلاع مطرح کرده بود، به او گفتم. تشکر کرد. از اظهارات آقاى نوازشریف در مورد داشتن بمب اتمى که باعث فشار زیاد بر پاکستان شده ناراحت بود و نیز بهخاطر اینکه بناست وزیر انرژى آمریکا، با جمع زیادی از سرمایه داران آمریکایى به زودی براى شرکت در طرح تولید هفت هزار مگاوات برق که در برنامه پاکستان است، به پاکستان بروند و امید داشت که روابطشان با آمریکا بهتر شود؛ گرچه مدعى بود، اکنون روابط خیلى تیره است.

پس از مصاحبه و بدرقه رسمى و حرکت میهمانان، به دفتر برگشتیم. تا ساعت نُه شب، کارها را انجام دادم و به خانه آمدم. کسى در خانه نبود. حاضرى خوردم. خاطرات را نوشتم و خوابیدم.