خاطرات اکبر هاشمی - ۳ آذر ۱۳۷۳

مجمع تشخیص مصلحت نظام جلسه داشت. دو مورد در دستور داشتیم: تفسیر مصوبه اى در خصوص اراضى اوقاف که به دیگران واگذار شده و دیگری اجازه ادامه تصرف خوابگاه هاى دانشجویى استیجارى تا سه سال دیگر که هر دو تصویب شد.

بعد از جلسه، دکتر [حسن] روحانى، [دبیر شورای عالی امنیت ملی]، براى رفع توقیف یکى از نمایندگان مجلس – [آقای مجید نادری]، نماینده بویین زهرا- که توسط دادگاه ویژه بازداشت شده است، استمداد کرد. آقاى امامى کاشانى هم در مورد خطبه هاى جمعه فردا در مورد جنگ بوسنى و هرزگوین، با توجه به شروع حملات ناتو به صرب ها، مشورت کرد.

براى شرکت در مراسم اجتماع زنان به مناسبت روز زن و هفته بسیج، به ورزشگاه آزادی رفتیم. استادیوم یکصدهزار نفرى مملو از جمعیت زن بود؛ پُرشور و بانشاط که مرتباً کف مى زدند و سوت مى کشیدند و صلوات و شعار مى دادند. هواشناسى پیشبینى کرده بود که امروز در تهران باران داریم، ولى باران نیامد. نگران بودیم. بى احتیاطى کرده بودند که زنان را به محوطه باز بىسقف دعوت کرده بودند؛ به خیر گذشت. عفت و فاطى و فائزه و یاسر هم بودند.

خیرمقدم و گزارش توسط تیمسار [علیرضا] افشار، [فرمانده نیروی مقاومت بسیج] و خانم [شهلا] حبیبى، [مشاور رییسجمهور و رییس دفتر امور زنان] داده شد. دختران دانشآموز، برنامه هاى سرود و شکلسازى هاى گوناگون اجرا کردند. سپس گردان هاى مونث بسیجى رژه رفتند. من هم سخنرانى کوتاهی کردم. مجموعاً برنامه خوبى بود. خانم حبیبى، زیادتر از مقدار لازم، صحبتش را طول داد؛ از رو مى خواند.

به دفترم رفتم. تا ساعت چهار بعد از ظهر، کارها را انجام دادم. فیلم هایى از مراسم رفتن «مرضیه» ، خواننده طاغوتى، به عراق و پیوستن به منافقان و خوشحالى و استقبال عجیب آنها دیدم؛ این پیشامد، نشان سقوط کامل آنها و فراموشى همه اهدافى است که مبارزه را با آن شروع کرده بودند.