خاطرات اکبر هاشمی - ۱۷ اردیبهشت ۱۳۷۲

در منزل بودم. کار زیادی نداشتم. وقتم به استراحت و مطالعه گزارش ها گذشت. بچه ها هم امروز کرج بودند و زیادی خلوت بود. معصومه، مستخدم قدیمى مان آمد. ناهار با ما بود و مقدارى از اوضاع کارخانه دوزندگى جامکو گفت. فاطى هم آمد و از مشکلات دارویى بیماران کلیوى گفت. عفت برای شرکت در مراسم جشن ازدواج صبیه شهید بهشتى رفته است.

آقاى وهاجى، [وزیر بازرگانی]، تلفنى مراجعت از سفر آسیاى میانه را اطلاع داد. به او در مورد تهیه به موقع گندم و روغن نباتى تأکید کردم. دکتر [محمدحسین] عادلى، [رییس کل بانک مرکزی]، تلفنى گزارش توافق نهایى با فرانسه در مورد بدهى هاى معوقه را داد و گزارش قیمت کالاها و مصرف ارز را ارایه کرد.

شب دکتر ولایتى برای مشورت آمد. عازم سفر به اندونزى است. پیام آقاى گلبدین حکمتیار را آورد که گفته است، امیدی به نتیجه مذاکرات ندارد. به ایران اعتماد دارد و به پاکستان و عربستان اعتماد ندارد و مى توانند کابل را با زور تصرف کنند و کار را یکسره نمایند. در این باره نظر ایران را خواسته است. جواب دادم ما راه جنگ و خونریزى را درست نمى دانیم. با جنگ نمى توانند کار را یکسره کنند. تلفات و خسارات فراوان و برادرکشى طولانى خواهد بود. علاوه بر این، بعید مى دانیم که بتواند طرف هاى دیگر را شکست بدهد و پس از مدتى جنگ، دوباره مجبور به مذاکره مى شوند. پس بهتر است ضمن مذاکرات فعلى، اطراف کوتاه بیایند و به بعضى از خواسته ها قناعت کنند.

دکتر ولایتى از اظهارات فرستاده حکمتیار فهمیده است که سران [گروه های جهادی] را در جلال آباد به زور فرماندهان نگه داشته اند و مانع رفتن آنها تا رسیدن به توافق مى شوند؛ نه روز است که مذاکره مى کنند،بنابراین به جایى نمى رسند. آقای [برهان الدین] ربانى، نامه دیگرى فرستاده و براى حل مشکلات استمداد کرده است. در مورد سفر دکتر ولایتى به کشورهاى جنوب خلیج فارس، قرار شد در صورت امکان قبل از موسم حج برود.