خاطرات اکبر هاشمی - ۲۹ اردیبهشت ۱۳۶۰

جلسه علنى داشتيم. دستور جلسه لايحه حذف عنوان فرمان همايونى بود. پيش از شروع‌ كار، آقاى [محمد جواد] حجتى كرمانى به من اطلاع داد كه امام در ملاقاتى با سه نفر از نمايندگان سمپات ليبرال ‏ها، از لايحه اظهار نارضايتى كرده‌اند و آن را تشنج ‏زا خوانده‌اند. (البته ‌دو سه روز پيش آقاى صانعى هم به من گفته بودند كه امام مايلند از اين طريق، تشنجى ايجاد نشود). ولى مجلس راهى براى صرف نظر كردن از لايحه نداشت، جز پس گرفتن دولت. امام ‌گفته بودند كه من نمى‌خواهم عملى برخلاف قانون انجام شود. 

هنگام تنفس، مطلب را با آقاى رجایى در ميان گذاشتم. ايشان با آقايان خزعلى، جنتى ‌و نبوى براى كسب تكليف خدمت امام رفتند. امام گفته بودند كه اين مطلب فرع بر اين بوده كه ‌آقاى بنى‌صدر با توافق آقاى رجایى، ریيسى براى بانك مركزى تعيين كنند كه با دولت‌ هماهنگ باشد؛ چون توجه كرده بودند كه اين سبك برخورد، تضعيف مجلس است و از  ناراحتى شديد مجلسيان (اكثريت) مطلع شده بودند، ادامه كار را بى ‏اشكال دانسته بودند. ولى ‌ديگر مجلس تشكيل نشد و به فردا موكول شد. لابد ليبرال ‏ها ناراحت خواهند شد و بى‏ عكس‌العمل نخواهند ماند. خيلى روى اين توصيه امام، اميد بسته بودند. 

عصر، در جلسه دفتر سياسى حزب شركت كردم. بيشتر بحث‏ ها در اطراف كيفيت معارضه با دفتر هماهنگى و خط بنى‌صدر بود؛ متأسفانه اكثر اوقات ما صرف همين ‏گونه چيزهاست و اين‌ خيلى زيان بار است. به جاى كار، وقت‏مان صرف خنثى كردن معارضه‌ها مى‌شود و وقت‌ معارض ها هم همچنين و وقت امام و بسيارى ديگر از نيروها و مردم نيز؛ بايد فكرى كرد.

شب، جلسه مشورتى سه قوه داشتيم. آقايان [سيد محمود] دعایى و [سيدمحمد] خاتمى، مسئولان اطلاعات و كيهان  آمدند و از كمبود امكانات مالى مؤسسه‌ها، ضررهايى در حدود دو ميليون ونيم تومان صحبت داشتند و كمك مى‌خواستند. عجيب است كه مؤسسه‌اى با بيش از دويست ميليون تومان سرمايه، ضرر هم بدهد. نشان ناسالمى سازمان است. قرار شد وامى ‌براى رفع مشكلات‏شان از دولت بگيرند.

درباره فعال كردن وزارتخانه‌هاى نفت و خارجه هم بحث شد، پيشرفتى نكرده‌اند. كارها كند حركت مى‌كنند. در هر سه قوه كند است.