خاطرات اکبر هاشمی - ۲۸ اردیبهشت ۱۳۷۶

تا ساعت ده ونیم صبح کارها را انجام دادم. وزیرکشور آمد. از مطالبى که در نمازجمعه، راجع به جلوگیرى از تقلب در انتخابات گفته بودم، اظهار ناراحتى کرد. مى گوید همکارانش فکر مى کنند که نسبت به آنها اعتماد ندارم؛ دلداری اش دادم. قرار شد جمعى از آنها به ملاقات بیایند.

ستاد تنظیم بازار جلسه داشت. براى صادرات محصولات کشاورزى و واردات چاى امتیازاتى و اجازه معامله ارز با منشأ خارجى با قیمت آزاد دادیم و گزارش از ثبات قیمت ها دادند.

اخوى محمد، [معاون اجرایی رییس جمهور] گفت، دوستانش اصرار دارند که اعلان حمایت از آقاى [سیدمحمد] خاتمى بنماید و خودش موافق نیست؛ نظرش را تأییدکردم. عصر در جلسه هیأت دولت، چند مصوبه داشتیم؛ منجمله شوراى صنایع الکترونیک و شوراى بهره ورى و نیازهاى بازسازى زلزله.

آقایان [محسن] نوربخش و [غلامحسین] کرباسچى آمدند و شکایت داشتند که با فشارهاى مختلف، از وزرا براى تأیید آقاى ناطق [نوری] امضا می گیرند. شب فائزه آمد. گفتم مصلحت نیست که در فیلم تبلیغاتی حمایت از آقاى [سیدمحمد] خاتمى صحبت داشته باشد؛ چون منتسب به من است و من اعلان بى طرفى کرده ام.

عفت از سفر رفسنجان برگشت. از دیگران نقل مى کند که در اصفهان، یزد، رفسنجان و کرمان، اکثریت آراء با آقاى خاتمى است. آثارى که سخنرانى روز جمعه من در جامعه ایجاد کرده، جناح خاتمى را خوشحال و جناح ناطق را نگران کرده است. مى تواند تعبیر خوابى باشدکه شب شنبه در دوشنبه تاجیکستان دیدم؛ مضمون خواب این بود که در جلسه آیت الله خامنه اى، مى خواستند از تریبون براى آقاى ناطق [نوری] که نشسته بود، صحبت کنند، ممکن نشد. من هم خسته شدم و جلسه را به سوى مقر خودم ترک کردم. در مسیر با مشکلاتى برخورد کردم. یک لنگه کفشم را عوضی پوشیده بودم که قابل استفاده نبود و در مسیر در حوض آبى هم افتادم. سرانجام با آقاى [مرتضی] الویرى مواجه شدم که آثار خستگى را در صورت من خواند و به جناح رقیب خود منتسب کرد.