خاطرات اکبر هاشمی - ۳ فروردین ۱۳۶۵

در منزل بودم. بیشتر وقتم به مطالعه گذشت. کتابخانه ام را تنظیم کردم. با جلسه فرماندهان ستاد قرارگاه خاتم در تماس بودم. در این جلسه مسایلى در ارتباط با تبادل امکانات ارتش و سپاه براى جنگ مانند توپخانه، نیرو و... مطرح بود. جلسه تا ساعت چهار بعد از ظهر طول کشید و بالاخره به نتایجى رسیدند؛ لابد مثل گذشته در مرحله اجرا به اشکال برمى خوریم. تعدد مراکز نظامى [ارتش و سپاه] مضر است و نمى شود چاره اى کرد؛ جوش کارى هم مسکن است نه علاج.

خبر دادند که ارتش از منطقه کانى مانگا و گزیشن- دو ارتفاع مهم در منطقه پنجوین عراق – عقب نشینى کرده است و لابد به اینجا هم ختم نمى شود. این ارتفاعات را در عملیات والفجر چهار گرفته ایم.

آقاى سعیدى از ژنو تلفن کرد و گفت کنفرانس اوپک تصمیم گرفته است سطح تولید نفت را به چهارده میلیون بشکه در روز کاهش دهد و تولیدکنندگان خارج اوپک هم قبول کرده اند که تولیدشان را کم کنند، ولى مقدار را نگفت. ضمناً سهمیه عراق را یکصد وهفتاد هزار بشکه بالا برده اند. در پذیرش این توافق تردید داشت. گفتم اگر مخالفت با ازدیاد سهمیه عراق موجب به هم خوردن تصمیمات اوپک شود، بپذیرند. باید براى حفظ قیمت نفت فداکارى کنیم و ضرر سیاسى را با توضیح جبران نماییم.

عصر احمدآقا آمد. درباره احتمال دخالت خطوط سیاسى در پرونده انفجار نخست وزیرى، لزوم اجراى عدالت، مشکلات تضاد ارتش و سپاه، پیشنهاد ادغام نیروى زمینى ارتش در سپاه، مطرح شدن سپاه به عنوان نیروى زمینى ارتش و حفظ دو نیروى هوایى و دریایى، ضعف هاى قوه قضاییه و لزوم تقویت شوراى [عالى] قضایى بحث شد.

شب آقایان [على] شمخانى و [محسن] رفیق دوست آمدند. از عملکرد سپاه و تداوم عملیات والفجر نه گله کردم و گفتم شما کار را شروع کردید و آن را ناقص به دست ارتش دادید و خودتان را عقب کشیدید و اهمیت لازم را به موضوع ندادید و عراق بخشى از شکست خود را جبران کرده و ارتش تحقیر و فتح مخدوش شده است.

پیشنهاد گسترش واحدهاى سپاه را داشتند. گفتم وضع موجود را تقویت کنند. پیشنهاد تعویض [سرهنگ صیاد شیرازى] فرمانده نیروى زمینى را داشتند؛ گفتم طرح تان را بیاورید. در مقابل اشکالات پاسخى نداشتند. شام را با مهدى، حاضرى خوردیم.