خاطرات اکبر هاشمی - ۲۱ اسفند ۱۳۶۲

بعد از نماز، گزارش ها را خواندم. هیاهوى عراقی ها زیاد است و وعده پس گرفتن جزایر را مى دهند. سروصداى استفاده از بمب شیمیایى با رفتن مجروحان به کشورهاى اروپایى بلند شده و آمریکا هم موضع منفى در این خصوص - علیه عراق - گرفته است. از قرارگاه نجف، آخرین وضعیت را گرفتم؛ بد نیست.

با خستگى به جلسه رفتم. لایحه بودجه مطرح است. پیش از ظهر به دفترم آمدم. کارها را انجام دادم. بعد از ظهر استراحت کردم. عصر که به جلسه آمدم، آقاى یزدى جلسه را شروع کرده بود و در بین نمایندگان نشستم و تمام وقت جلسه، به مراجعات نمایندگان جواب مى دادم؛ نگذاشتند که در جریان کار مجلس قرار گیرم. تعدادى از نمایندگان، نظر مخالف با پذیرفتن فرماندهى جنگ از سوى من مطرح کردند و حرف شان این بود، با توجه به اختلاف هاى سپاه و ارتش و نبودن راهکار مناسب براى هماهنگ کردن آنها و نیز با توجه به کارهاى زیادى که در مجلس و حزب و امامت جمعه و سایر امور دارم، نبایستى مى پذیرفتم و جواب من این است که چه پیشنهادى براى کم کردن اختلاف و فعال کردن جبهه و رسیدگى به این مهم ترین مسأله کشور دارند و اینکه با خواست صریح امام، چگونه مى شود نپذیرفت؟ اگر آبرویى که داریم براى حل مشکلات نظام صرف نشود، جواب خدا و وجدان را چه بدهیم؟ معمولاً با این گونه جواب ها قانع مى شوند.

عصر به جلسه شوراى مرکزى حزب [جمهورى اسلامى] رفتم. برایم جاذبه ندارد؛ سیاست دفع دارند، نه جذب. شب با آقاى طاهرى اصفهانى که در دفتر رییس جمهور بود، با ماشین من بالا آمدیم و در بین راه راجع به انتخابات اصفهان و پذیرفتن آقاى درى [نجف آبادى] صحبت کردیم. ایشان انتقادات بعضى از ناراضیان را از عملیات خیبر نقل کرد و حامل نامه اى - در این خصوص - از آیت الله منتظرى براى امام بود.