خاطرات اکبر هاشمی - ۱۵ خرداد ۱۳۷۵

امروز هم بیشتر به مطالعه و پیاده روى گذشت. بچه ها از دریاچه براى شنا و قایق رانى استفاده مى کنند. تاریخ تیمورخان صاحبقران را از روى روضه الصفا مى خوانم؛ خیلى عجیب است. ده ها سال مرتباً از سمرقند به اطراف و اکناف، به شرق و غرب و شمال و جنوب، لشکرکشى و جنگ داشته و اصلاً آرام نمى گرفته است؛ اصولاً مغول ها چنین بوده اند.

ظهر آقاى [محمد] یزدی، رییس قوه قضاییه با خانواده اش آمدند. در محل وزارت نیرو استراحت مى کنند. مقدار زیادی دربارة مسایل مهم کشور صحبت کردیم؛ فرصت خوبى بود. از اشکالات قوه قضاییه گفتم، منجمله از عملکرد افرادی جوان که آمیزه ای از سیاسى کارى دارند که نباید قضا را به سیاست آمیخت. ایشان هم قبول دارند و گویا به خاطر ارتباطاتى که مجموعه حقانی ها با دفتر رهبرى و بین خودشان دارند، آقاى یزدی مشکلاتى دارند. دربارة انتخابات و موضع گیرى یک طرفه همین ها و عدم توجه به تخلفات صداوسیما و سپاه و فشارآوردن روى تخلفات شهردارى هم بحث شد که آقاى یزدی هم قبول دارند و از من استمداد کرد که از طریق آیت الله خامنه اى، خودسرى هاى گروه انصار حزب الله را کنترل کنیم.

راجع به آینده کشور و مسأله ریاست جمهورى هم مذاکره کردیم و نیز ایشان پیشنهاد داشت که من بعد از دوره ریاست جمهورى، مسئولیت اداره قوه قضاییه را بپذیرم که گفتم با روحیه من سازگار نیست. دربارة مسایل انتخابات، به ایشان توضیح دادم که از اول من با شرکت کارگزاران مخالف بودم و راه حل را در این مى دانستم که چند نفر از افراد موردنظر آنها در لیست جامعه روحانیت [مبارز تهران] مندرج شود، ولى سرانجام با نپذیرفتن جامعه روحانیت و نیز تمایل رهبرى که رقابت ها، صحنه انتخابات را گرم کنند، به این نتیجه رسیدیم.

بعضی که تصور مى کردند [حزب] کارگزاران نمى توانند رأى زیادی جمع کنند، پس از مواجه شدن با استقبال جامعه از آنها، با طرح مسایل آرمانى در مقابل شعار سازندگى اینها، راه تضعیف شان را پیش گرفتند. عملاً صداوسیما، سپاه، شوراى نگهبان و قوه قضاییه هم در این مسیر افتادند و کار مؤثری نتوانستند بکنند. بعضى ها، این اختلافات انتخاباتی را ظهوراتى از اختلاف نظر من و رهبرى مى پندارندکه درست نیست.