خاطرات اکبر هاشمی - ۷ تیر ۱۳۶۴

هنگام اذان براى نماز صبح بیدار شدم و تا ساعت هشت خوابیدم. مقدارى وقت صرف نوشتن خاطرات کردم. براى ملاقات با رییس جمهور لى شیانیان آماده شدم. یک ربع ساعت دیر شد. خبرگزارى یونایتدپرس از این تأخیر سوء استفاده کرد و این خبر را روى تلکس برد که من به خاطر مرض سرطان معده در بیمارستانى در چین بسترى شده ام. این خبر مثل بمب در دنیا منفجر شد. نمى دانم این خبرگزارى چه فکرى براى اعتبار و آبروى خود کرده است؛ لابد حساب شده است.

ملاقات با رییس جمهور بیشتر به تعارف و حرف هاى معمولى گذشت. در چین، رییس جمهور مقام تشریفاتى است. آقایان ولایتى و آقازاده هم با همتاهاى خود ملاقات کردند و راضى بودند. سپس به ملاقات آقاى پنگ زین رییس کنگره رفتیم و مذاکرات گرمى درباره استراتژى ابرقدرت ها در ایجاد جنگ هاى منطقه اى و کانون هاى نزاع براى بهره بردارى و سوءاستفاده هاى فراوان و تضعیف جهان سوم داشتیم. از شوروى خیلى ناراحتند و نسبت به آن حساسیت دارند. آنها سه مسأله افغانستان، کامبوج و نیروهاى شوروى در مرز چین را مانع بهبود روابط مى دانند.

آقاى پنگ زین به افتخار ما مهمانى ناهار داد. سر میز ناهار اطلاعات زیادى نسبت به چین کسب کردم. معمولاً در بین راه هم وزیر بهدارى چین با یک مترجم در اتومبیل من است و به سئوالاتم خوب پاسخ مى دهد. خیلى چیزها را پرسیده ام. مى گویند درآمد مردم در ماه بین چهل یوآن تا هزار یوآن متغیر است. یک کارگر ساده چهل یوآن مى گیرد، ولى یک هنرمند یا نویسنده یا مدیر کارخانه ممکن است تا هزار یوآن بگیرد. رهبران و رؤساى طراز اول، ماهیانه چهارصد یوان درآمد به علاوه مسکن و یا ماشین و... و وزرا سیصد یوآن درآمد دارند. یوآن - واحد پول چین - مساوى است با 35 درصد یک دلار. آنها مدعی اند در چین درآمد روستاییان از شهرنشین ها بیشتر است.