خاطرات اکبر هاشمی - ۲۱ خرداد ۱۳۶۳

ساعت دو صبح بیدار شدم؛ سحرى خوردم و نماز صبح را خواندم و کمى خوابیدم. ساعت هشت صبح، جلسه شعبه [بررسى اعتبارنامه ها] را تشکیل دادیم و یکسره تا ساعت دو بعد از ظهر، کار کردیم و نوزده اعتبارنامه وکلا را رسیدگى و تصویب کردیم. خسته بودم. عصر کمى استراحت کردم. نماز ظهر و عصر را با تأخیر، ساعت چهار بعد از ظهر خواندم.

پس از مذاکرات زیاد، بالاخره دبیرکل سازمان ملل، پیشنهاد آتش بس در خصوص حمله به اهداف غیرنظامى را به تأیید دو طرف جنگ رسانید و زمان آغاز آتش بس را نیمه شب 4 ژوئن 1984 به وقت گرینویچ اعلان کرد.

[آقاى ایرج فاضل] وزیر علوم آمد و درباره اساسنامه «بنیاد اسکان دانشجو» - که چندى قبل در نمازجمعه مطرح کرده بودم - مشورت کرد. قرار شد، من هم جزو هیأت مؤسس [این بنیاد] باشم. در دفتر رییس جمهور، جلسه شوراى عالى دفاع داشتیم و تصمیماتى اتخاذ شد؛ ازجمله درباره پیشنهاد [آقاى خاویر پرزدکوئیار] دبیرکل سازمان ملل و مسأله ناوهاى جنگى آمریکا و فرانسه در خلیج فارس بحث شد. اقدام خطرناکى توصیف شد.

بعد از جلسه، با [خبرنگار] صداوسیما مصاحبه کردم و پیش بینى موشک زدن صدام را در ساعات قبل از رسیدن نیمه شب، به وقت گرینویچ - که موعد آغاز آتش بس پیشنهادى دبیرکل سازمان ملل است - مطرح کردم.

بعد از مصاحبه، آقاى نخست وزیر اطلاع داد که چند دقیقه قبل، عراق چهار موشک به دزفول زده و خرابى زیادى به بار آورده است. ما هم تصمیم گرفتیم بر شدت گلوله باران بصره بیفزاییم و دستور ستاد مشترک به واحدها را - در خصوص تعطیل آتش از ساعت مقرر را - لغو کردیم و قرار شد، وزارت امور خارجه در این باره توضیح بدهد.

اعضاى شوراى عالى دفاع، افطار را مهمان آقاى [آیت الله] خامنه اى بودیم. سپس به مجلس رفتم و گزارش ها را خواندم. بالاخره معلوم شد، موشک هاى صدام در دزفول 44 شهید و 200 مجروح و خرابى زیادى به بار آورده [است]. بعد از [شنیدن] اخبار ساعت ده شب، در مجلس خوابیدم. تراکم کارها و ملاحظات امنیتى، ایجاب مى کنند که کمتر در خیابان ها رفت و آمد داشته باشیم و لذا بسیارى از شب ها در محل کار مى مانم.