خاطرات اکبر هاشمی - ۲۴ تیر ۱۳۷۶

آقاى [سیدمحمد] خاتمى، [رییس جمهور منتخب] آمد.گزارشى از مذاکراتش با رهبرى را داد. مشکل وزراى امورخارجه و ارشاد را حل کرده، اما بر سر مسأله وزارت اطلاعات به توافق نرسیده اند. آقایان [سیدمحمد موسوی] خویینى ها و [حسین] هاشمیان را پیشنهاد داده که رهبرى نپذیرفته اند؛ احتمالاً در این پیشنهادها خودشان جدی نبوده اند. دربارة مشکل آقاى کرباسچى و براى وزارت کشور هم به نتیجه نرسیده اند. با من هم دربارة همین ها مشورت کرد. مذاکرات مان ناتمام ماند، چون وقت تمام شد. با روزنامه جمهورى اسلامى مصاحبه مفصلى نمودم؛ حدود شصت سئوال پرسیدند.

آقایان دکتر حبیبى، [معاون اول رییس جمهور]، ترکان، [وزیر راه و ترابری] و سعیدی کیا و میرزاده، [رییس سازمان برنامه و بودجه]، براى مسأله پیمان فرودگاه امام خمینى آمدند. سازمان برنامه، مبلغ قرارداد را زیاد مى داند. پس از تعیین حکمیت آقاى سعیدی کیا و ابراز نظر هم نتوانسته اند به نتیجه برسند. دکتر حبیبى هم نتوانسته مسأله را حل کند. پس از مذاکرات، قرار شد تخفیف بیشتری گرفته شود.

پس از نماز، براى سفر به یزد به فرودگاه [مهرآباد] رفتم. با تأخیر حرکت کردیم. ناهار در هواپیما صرف شد. در فرودگاه یزد، پس از استقبال رسمى، با هلى کوپترها براى مراسم شروع کار فولاد اردکان، براى تولید 5/2 میلیون تُن گندله در دو فاز، به اردکان رفتیم. بازدید و توجیه شد و صحبت کوتاهی داشتم.

براى بازدید از کارخانه فولاد کوره بلند که با طراحى و اجراى نیروهاى داخلى ساخته شده و نزدیک به تکمیل است، به میبد پرواز کردیم. فاز اول 400 هزار تُن فولاد و چدن و فاز دوم یک میلیون تن است. سرمایه آنها غیردولتى است و ارزبرى آن 17 میلیون دلار و فاز دوم 5 میلیون مارک است.

براى افتتاح نورد سبک کارخانه، به طرف محل فولاد آلیاژی حرکت کردیم. از لوح ابتکاری پرده برداشتیم؛ لعابى روى نوشته ها کشیده بودندکه به تدریج سوخت و خطوط آشکار شد. سپس آقاى فانیان، مدیرعامل توضیح داد و از نمایشگاه محصولات مستقیم و غیر مستقیم آلیاژى و سپس از خطوط تولید، مخازن تغذیه کننده،کوره ها، خطوط ریخته گرى، کوره هاى کربن و گاززدایى و دو خط نورد سنگین و سبک بازدیدکردیم. خط نورد سبک افتتاح شد و در حال کار آن را تماشا کردیم. کارخانه ای بسیار مهم و عظیم است. با ماشین، بخش هاى دیگر آن را دیدیم.

سپس در مراسم افتتاح، گزارش آقاى محلوجى، [وزیر معادن و فلزات] را شنیدیم؛ با 520 میلیون دلار و 35 میلیارد تومان به ظرفیت 400 هزار تُن ساخته شده؛ در صورتى که فولاد معمولى تولید کند و 150 هزار تُن اگر با آلیاژ بالا تولید و اگر مجموعه اى از آلیاژها را تولید کند - که عملاً چنین است- 240 هزار تُن تولید مى کند و در مدت سه سال، هزینه ارزى خود را پس مى دهد. مصرف فولادهاى آلیاژى در کشور در همین حدود است.

خانم دانیلی، مدیر شرکت فولاد ایتالیا هم صحبت کرد و تمجید زیاد از این کارخانه نمود و گفت بهترین کارخانه جهان از این نوع است. من هم صحبت دلگرم کننده در اهمیت این تکنولوژى داشتم و نقش آن را در استقلال و ارتقای صنایع کشور توضیح دادم. نشان به مهندس شکرریز و لوح تقدیر به مدیران دادم و لوح هاى سپاس و تندیس هاى اهدایى کارکنان کارخانه ایثارگران یزد را دریافت کردم.

بعد از نماز، براى افتتاح، به محل پُست 400 کیلوولت برق در نزدیکى فولاد رفتیم. گزارش شنیدیم و صحبت کوتاهى کردم. گفتند، لازم است نیروگاه جدیدی در منطقه کرمان و یزد براى جلوگیرى از افت انرژى خط انتقال از بندرعباس و کمبود برق در آینده ساخته شود.

براى افتتاح فاز دوم، به محل کارخانه کابل سازى شهید قندی رفتیم. از کارخانه بازدید کردم. خیلى عظیم و پیشرفته و مرتب است و ما را در ردیف سازندگان مهم کابل قرار داده است. در مراسم، اظهارات مدیرکارخانه و مهندس غرضى، [وزیر پُست و تلگراف و تلفن] را شنیدیم. برایشان صحبت کردم و چند لوح تقدیر دادم و لوح سپاس توسط رییس دانشگاه به من اهدا شد. چند طرح توسعه تلفن را نیز افتتاح کردم.

شام خوردیم و به میهمانسراى استاندارى در محله قدیمى شهر رفتیم؛ یک منزل ساده و قدیمى است. عفت و همراهان، همه میهمان خانواده شهید صدوقى بودند. با خستگى خوابیدم.