خاطرات اکبر هاشمی - ۱۷ دی ۱۳۷۶

مطابق معمول هر سحر، ساعت چهار با صداى زنگ ساعت بیدارشدم. تا ساعت پنج صبح به قرآن و دعا گذشت. کاظم غذا را گرم کرد، با هم سحرى خوردیم. عفت به خاطر کسالت، روزه نمى گیرد. بعد از نماز صبح، تا ساعت هشت و نیم خوابیدم.

به دفترم رفتم. آقاى [غلامعلی] کیانى، مدیرعامل ساصد [= سازمان صنایع دفاع] آمد. گزارش وضع صنایع نظامى و آزمایش زمینى موتور موشک 1350 کیلومترى کپی اسکادE کره شمالى را داد که با 85 ثانیه زمان سوخت انجام شده و تست بعدی با زمان 106 ثانیه در زمین انجام مى شودکه زمان لازم براى پرواز به سوى خارج از جو است؛ آخرین آزمایش زمینى است.

اخیراً آمریکا خبر این آزمایش ایران را با استناد و از طریق ماهواره و یا از عکس ماهواره ها پخش کرده وآقای کیانی هم معتقد است که آمریکا از آن طریق و یا از طریق عوامل دیگر جاسوسى، از این آزمایش مطلع بوده است. پس از آزمایش پرتاب موشک، به رِنج بعدی که بُرد 2600 کیلومتر است، مى پردازیم. از من خواست که از خط تولید بازدیدکنم.

گفت، اکنون این تکنولوژى از طراحى تا تولید، کاملاً از خودمان است و فقط بعضى از قطعات یا مواد وارد مى شود. این موفقیت ها را مرهون حمایت هاى بی دریغ من مى داند. گفت، علیرغم فشار آمریکا بر روسیه و چین، مشکلى در همکارى با آنها ندارند. براى دریافت اعتبارات خودشان که سازمان برنامه و بودجه سخت گیرى مى کند، استمدادکرد.

آقاى دکتر سیدمحمدحسین روحانى آمد. از دستور سابق من به وزارت ارشاد براى کمک وامى به او براى انتشار آثارش که اجرا شده، قدردانى کرد و از برنامه های دولت سازندگى و محبوبیت بین مردم، تعریف بلیغى نمود و تذکراتى دربارة پُرکردن خلاء فرهنگى داد و براى سفرى به لندن و شناسایی کتاب هاى مهم روز کمک خواست. دربارة آیه شریفه «لا تَقُولُوا راعِنا»، نظرى ارایه داد.

مجمع نمایندگان استان فارس آمدند. از برنامه سازندگى قدردانى کردند و اظهار نگرانى از رکود سازندگى، به خصوص با توجه به بودجه سال 1377 و بدتر از این، سقوط قیمت نفت که همین بودجه هم قابل اجرا نیست؛ به خصوص از تعطیلی طرح احداث خط آهن شیراز ـ تخت جمشیدکه با کمک من شروع شده بود، ناراحت بودند.

عصر آقاى [عبدالله] نورى، [وزیر کشور] آمد. از سازمان بازرسى کل کشور و گزارشى از تندروى هاى آنها علیه مدیران لایق و تشکیل پرونده براى آقایان [محسن] نوربخش و [حسین] محلوجى و [محمدرضا] نعمت زاده و... را داد. افطار، محافظانم و اعضاى خانواده آنها میهمانم بودند. بعد از افطار، برایشان صحبت کردم. ساعت هشت شب به خانه آمدم.