خاطرات اکبر هاشمی - ۱۹ بهمن ۱۳۶۲

بعد از نماز صبح تا ساعت هشت در دفترم کار کردم. در جلسه علنى، لایحه پیاده کردن اصل 49 مطرح بود؛ پیشرفتى نکردیم. موارد مشمول اصل، مهم ترین ماده قانون است. ظهر حدود 5 هزار نفر از نیروهاى [منطقه10] عازم به جبهه در مقابل مجلس آمدند. براى آنها صحبت کردم. مى گویند همه آنها سابقه جبهه و جنگ دارند؛ تحت تأثیر قرار گرفتم.

عصر، جلسه هیأت رییسه [مجلس] داشتیم. دستور جلسه هفته آینده را مشخص کردیم و آقاى یزدى [نایب رییس اول مجلس] اطلاع داد که با شوراى نگهبان در مورد لایحه اراضى مزروعى، نزدیک به توافق رسیده اند. اول شب، گزارش ها را خواندم. در لبنان مسلمانان رزمنده، نیروهاى مداخله گر آمریکا، انگلیس، فرانسه و ایتالیا را به انهزام کشانده اند و اعلان شده است که بیروت را تخلیه خواهند کرد.

شب، جلسه سران قوا مهمان آقاى نخست وزیر بود. درباره عکس العمل ما در مقابل تهدید عراق به زدن شهرها و آثار مثبت آن و عملیات آینده بحث کردیم. ماه ها است که عراق بر خلاف مقررات جهانى، مرتکب جنایات زدن شهرها و مراکز غیرنظامى مى شود و بعد از هر عملیات موفق ما در جبهه، مدتى به این شرارت ها دست مى زند. ما امکان مقابله به مثل داریم، ولى امام با ملاحظات اسلامى و انسانى و سیاسى، با مقابله به مثل موافقت نداشتند و عراق حریص تر شده و رفته رفته نارضایتى مردم و نیروهاى مسلح آشکار مى شد. بالاخره امام دیروز در ملاقات رییس جمهور از مخالفت دست برداشتند؛ براى ما هم زدن غیرنظامیان عراق، تلخ است. علاوه بر ملاحظات انسانى، آنها را همراهان آینده انقلاب اسلامى مى بینیم، ولى چاره اى نمانده و فقط به منظور بازدارندگى، در مواردى عمل خواهد شد.

خبر رسید که سفیر امارات [متحده] عربى را در پاریس ترور کرده اند و کشته شده. مى خواهند به دروغ با اعدام اویسى به ما نسبت دهند؛ قرار شد محکوم نماییم. بررسى شد؛ احتمال قوى این است که دشمنان انقلاب و احتمالاً صهیونیست ها یا عراقی ها با هدف ایجاد مشکل بین المللى براى انقلاب، دست به این اقدام ها مى زنند؛ براى صاحبان این نظریه انتخاب پاریس هم معنى دار است. درباره تمایل [ولید] جنبلاط براى آمدن به ایران بحث شد. دیروقت به خانه آمدم. در بین راه با حاج احمدآقا - که در ماشین من سوار شده بود - درباره امور مربوط به روحانیت مذاکره شد.