خاطرات اکبر هاشمی - ۱۷ بهمن ۱۳۷۶

در خانه بودم. بیشتر وقت به مطالعه تاریخ معاصر گذشت. گزارش ها را مطابق معمول از روى کامپیوتر دیدم؛ مسأله عراق و آمریکا موردتوجه است. آمریکا و انگلیس، رسما ًاعلان امکان حمله نظامى علیه عراق کرده اند؛ مشغول اعزام نیروهاى هوایى و دریایى اند. آمریکا، اعلان جواز به کارگیرى سلاح اتمى، علیه کشورهاى مختلف و یاغى کرده. چین و شوروى مخالفت کرده اند.

آقاى [بوریس] یلتسین، رییس جمهور روسیه، امکان منجرشدن به جنگ جهانى سوم را مطرح کرده که خیلى حرف بزرگى است. عراق کمى عقب نشینى کرده و اجازه مشروط بازرسى کاخ ها را داده، ولى آمریکا شرط نمى پذیرد. صریحاً صحبت از سرنگونى صدام مى کنند. کنگره آمریکا هم از حمله حمایت کرده است. بعضى از گزارش ها، از موافقت بعضى از کشورهاى عرب منطقه با حمله خبر مى دهد.

ظهر، عموزاده، محسن هاشمیان براى خداحافظى آمد. مسئولیت دفتر شرکت در کانادا را پذیرفته است؛ رییس شرکت تعاونى [صادرکنندگان] پسته رفسنجان در تهران بود. از برخوردهاى سیاسى زده شده است. همسرش آمریکایى است و گویا از شرایط در اینجا خسته شده است. گفت، وضع مردم رفسنجان به خاطر سرمازدگى پسته در سال گذشته خراب است و با محدودشدن چندماهه ورود پسته ایران به اروپا بدتر شده و معلوم نیست سال آینده وضع خوب شود؛ اگر پسته زیاد باشد، ممکن است ارزان شود.

امروز هم مراجعه براى شفاعت نسبت به [مرتضی] فیروزى که محکوم به اعدام شده، زیاد است؛ به آقاى یزدی، [رییس قوه قضاییه] تذکر داده ام. آقاى خاتمى هم گفت، از طریق آقاى [علی اصغر میر]حجازى در دفتر رهبرى اقدام کرده و از رهبرى خواسته است که کمک کنند. با توجه به اینکه [مرتضی فیروزی]، روزنامه نگار است، احتمال ضررهاى سیاسى و تبلیغاتى زیاد است.