خاطرات اکبر هاشمی - ۱۶ بهمن ۱۳۶۷

پیش از ظهر چند ملاقات داشتم. عصر [آقای رولان دوما] وزیر خارجه فرانسه آمد. در جلسه رسمی مذاکرات معمولی و با تعارفات عادی بود. درخواست جلسه خصوصی داشت، پذیرفتم. در دفترم با حضور دکتر ولایتی ملاقات خصوصی داشتیم. درباره حقوق بشر صحبت شد. ما طلبکار شدیم و گفتیم غربی ها و خود فرانسه از تروریسم مخالف ایران و لبنان و فلسطین حمایت می کنند، ولی دم از حقوق بشر می زنند. خودشان حامی فالانژهای لبنان هستند که چهار ایرانی را به گروگان گرفته اند و اسرائیلی ها که صدها لبنانی را در گروگان دارند و ما را به اتهام حمایت از گروگان گیری مورد سرزنش قرار می دهند. منافقین که افراد خودشان را در مرصاد از دست داده اند، برای توجیه اشتباه خود، مسئله اعدام ها را بزرگ کرده اند که تلفات خودشان را که عمدتاً زندانی های سابق، آنها را که پس از آزادی از زندان به عراق رفته و در این عملیات کشته شده اند، توجیه نمایند.

مسئله یک خانم فرانسوی [= انی اسبر] را که همراه منافقین بود و در مرصاد کشته شده - مجروح شده و سپس مرده - من در نماز جمعه به عنوان سند دخالت فرانسه در جنگ، اسارت او را گفته بودم و اخیراً رسانه های فرانسه روی آن سروصدا راه انداخته اند، توضیح دادم؛ ظاهراً قانع شد . صرفاً برای اینکه بگوید در این مورد مذاکره شده، مطرح نمود. قرار شد به رسانه ها نگوید که در این امور با من مذاکره کرده است. درباره انیس نقاش پرسید که آیا ژاک شیراک تعهد آزادی او را کرده است یا نه؟ گفتیم تعهد کرده است. گویا می خواهد این را علیه حزب شیراک سند کند و سندی برای اقدام میتران برای آزادی انیس در آینده. گفتیم اگر انیس آزاد نشود، ممکن است لبنانی ها انتقام بگیرند؛ آنها تهدید کرده اند.

در مورد گروگان های آمریکایی گفتم اگر آمریکا اموال ما را آزاد کند، در آزادی گروگان هایش در حد مقدور کمک می کنیم و در مورد انگلیس ها گفتم اگر آنها از نفوذ خود برای آزادی گروگان های ما استفاده کنند، ما هم اقدام می کنیم. شب به خانه آمدم .