خاطرات اکبر هاشمی - ۴ اسفند ۱۳۶۲

سحر بلند شدم. اخبار را در اتاق عملیات گرفتم. قرارگاه کربلا ناموفق و قرارگاه نجف موفق بود، ولى از عملکرد هلى کوپترهاى هوانیروز ناراضى بودند. قرار بود هوانیروز، هزاران نفر نیرو را به آن طرف آب منتقل کند؛ اما کمتر از هزار نفر را برده بود. تأکید کردم که ادامه دهند، ولى آنها با ملاحظاتى که دارند، نمى توانند به خواست هاى پاسدارها عمل کنند.

خبر از تلفات سنگین در قرارگاه کربلا مى رسد. سرهنگ صیاد [شیرازى] گفت براى کسب تکلیف به اینجا مى آید. ساعت حدود نه صبح، آقایان صیاد [شیرازى] و حسنى سعدى آمدند. جلسه قرارگاه خاتم الانبیا تشکیل شد. پیشنهاد داد چون قرارگاه کربلا ناموفق بوده، عملیات متوقف شود و قسمتى از نیروهاى خود را براى دفاع به کار گیرد و بقیه را در قرارگاه نجف به کار برد. پیشنهاد داشت که قرارگاه خاتم الانبیا، عملیات را خودش زیر فرمان بگیرد و محسن رضایى و صیاد [شیرازى] به عنوان معاون عملیات عمل کنند. تا این حد نپذیرفتیم، ولى قبول کردیم که بخشى از نیروهاى کربلا به صورت احتیاط در اختیار قرارگاه خاتم به کار گرفته شوند و بخشى در اختیار قرارگاه نجف قرار گیرند.

سرهنگ حسنى سعدى را به قرارگاه کربلا اعزام کردیم تا نیروها را دلدارى دهد و براى فشار مجدد آماده کند. به سرهنگ صیاد شیرازى هم گفتیم که به قرارگاه نجف برود و هوانیروز را براى ترابرى نیروها به حرکت درآورد. روحیه ها را از دست داده اند و به تهران هم، ضعف خود را منتقل کرده اند. لازم دانستم به آنها روحیه بدهم. به تهران توضیح دادیم که فتح هورالهویزه و رسیدن به دجله و جزایر [مجنون] بسیار مهم است و مى تواند دو سپاه 3 و 4 عراق را به خوبى تهدید کند.

پدافند اطراف قرارگاه، چند بار فعال شد. رفتم و از نزدیک رسیدگى کردم، معلوم شد که احتیاطى عمل کرده اند. رادار چیزى نشان نداده است.

برخلاف انتظار، نیروى هوایى دشمن فعال نیست؛ با اینکه در خوزستان و در بیابان، اهداف فراوان بى دفاع براى آنها هست. یک حمله هم کردند، اما یک هواپیما از دست دادند؛ شاید به خاطر حضور خوب هواپیماهاى اف ـ 14 است.

یکى از کارهاى جارى، نظارت بر اطلاعیه هاى نظامى است.

براى نجات نیروهاى قرارگاه نصرت که در الغدیر گیر افتاده اند، به نیروى هوایى گفتیم، دشمن را بزند. مرتب از قرارگاه نجف درخواست اعزام نیرو با هلى کوپتر مى رسد و از کم کارى آنها شکایت دارند. عصر اطلاع دادند که حضور من در قرارگاه نجف براى رفع مشکلات و رو به راه کردن کارها لازم است.

غروب با ماشین و با لباس بسیجى حرکت کردیم. در راه فعالیت پدافند هوایى توجه مان را جلب کرد. اول شب به قرارگاه نجف رسیدیم. نماز مغرب را خواندیم. به جمع بندى نتایج عملیات نشستیم که قرارگاه نجف، پنجاه درصد موفق است و قرارگاه کربلا ناموفق. تغییراتى در مأموریت ها داده شد و ابلاغ کردم.

آقاى صیاد [شیرازى] مأمور راه انداختن هلى کوپترها و رفع این کمبود مهم شدند. برنامه عملیات فردا تنظیم شد. به طرف قرارگاه خاتم حرکت کردیم. در بین راه به یک واحد رزمنده - که در بیابان به انتظار هلى کوپتر بودند - رسیدیم. پیاده شدم و با آنها صحبت کردم. دیدن من با لباس بسیجى، براى آنها غیرمنتظره و نشاط آور بود. منظره جالبى شد. شعارها دادند.

در بین راه از نزدیک جبهه گذشتیم. منظره برق توپ هاى فعال و منورهاى دشمن که حاکى از وحشت آنها است، جالب بود. ساعت یازده به قرارگاه رسیدیم. تلویزیون عراق را دیدیم. گفت، فیلمى از جنگ در شرق بصره نشان مى دهد. ولى بیش از یک ساعت، فقط سرودهاى کهنه و مبتذل و رقص و آواز در وصف صدام و براى بزرگداشت او پخش کرد. نشان اختلال در برنامه ها است. فرداى آن هم خبر از اختلال رسید.

چند نفر از وزرا به قرارگاه آمدند. [آقاى دکتر منافى] وزیر بهدارى گفت در حدود هزار نفر مجروح به مراکز [درمانى] اعزام شده اند. در مقایسه با عملیات هاى دیگر کم است. حدود 150 شهید شناخته شده و چند نفر مفقود داریم.

فرماندهان لشکرها و تیپ ها و گردان هاى عمل کننده کربلا را احضار کرده بودم؛ آمدند. سرخورده اند. دلداری شان دادم و اظهار آمادگى براى عمل مى کردند، ولى نه در همان محور. از اول، فرماندهى نیروى زمینى با این عملیات، نظر مساعدى نداشت و تقریباً در همه جلسات توجیهى در تهران، اما و اگر داشتند. طبیعتاً این نظرها در کار عملیات میدان، مؤثر بود. ادغام سپاه و ارتش در عملیات، تحت فرماندهى ارتش نتیجه خوبى نداده است و سپاهیان از آن ناراضی اند. با آن قسمت از هوانیروز هم که تحت فرمان قرارگاه نجف قرار گرفته، مشکلات داشتیم و بالاخره با دخالت فرمانده نیروى زمینى [سرهنگ صیاد شیرازى]، تا حدودى حل شد.