خاطرات اکبر هاشمی - ۲ اسفند ۱۳۶۲

صبح زود بعد از نماز به مذاکره درباره کارهاى عملیات نشستیم. آقاى طاهرى [امام جمعه اصفهان] هم آمدند. چون قرار عملیات فریب و پشتیبانى در عین استقلال در شب آینده در چبیلات و چزابه بود، آقاى طاهرى براى تشویق رزمندگان به آنجا رفتند.

براى مشاهده آمادگى نیروها، از ساحل هور دیدن کردیم. زحمات زیادى کشیده اند. حدود پانصد قایق، جاده ها، هلى کوپترها، لنج و .... براى عبور از آب آماده شده و کانال وسیعى براى به آب انداختن قایق ها حفر کرده اند. همان جا موتورها را روى قایق ها سوار مى کردند. حرکت «شناورها» را مشاهده کردیم. پرنشاط و پرامید بودند.

از آنجا به قرارگاه خاتم الانبیا رفتیم. اینجا را به تازگى براى عملیات خیبر ساخته اند. مفصل است. پدافند نیرومندى گذاشته اند؛ ولى تازه ساز، ناقص و سرد است؛ تا عصر ماندیم، سپس به خرمشهر رفتیم. اولین بار است که بعد از اشغال به خرمشهر مى روم. با ماشین قسمتى از شهر را گشتیم. روى پل مخروبه آبادان - خرمشهر رفتیم و منظره غم بار شهر خرمشهر را دیدیم.

بعد از مغرب به قرارگاه کربلا رسیدیم. نماز جماعت خوانده شد. براى حضار - فرماندهان - صحبت کردم و باز مسأله عملیات سرنوشت سازى که مى تواند جنگ را تمام کند، مطرح کردم. آن گونه که انتظار داشتم، عنوان ختم جنگ مقبول نیفتاد. معلوم مى شود، مسأله مهم براى بسیارى از رزمندگان، ادامه جنگ است و همه چیز هم، همین را نشان مى دهد و شاید به همین جهت، امام موافق طرح ختم جنگ نیستند و اگر در قلب شان هم قبول داشته باشند، بر زبان نمى آورند. شام خوردیم و جلسه مشاوره براى کل محورها تشکیل شد. فرماندهان کربلاى 1 و کربلاى 2 و کربلاى 3 گزارش کارشان را دادند و مانورشان را گفتند. بین لشکر امام حسین (ع) سپاه و لشکر 21 حمزه (ع) ارتش تفاهم نبود؛ بنا شد با تفکیک قلمرو، جداگانه عمل کنند و صف شکن سپاه باشد.

آخر شب اطلاع دادند که حدود هشت [فروند] موشک عراقى از بالاى منطقه به طرف شهرها گذشته اند. تحقیق کردیم، از جایى خبر فرود آن نرسید. فردا فهمیدیم که چهار عدد آن به دارخوین خورده و باقیمانده در بیابان افتاده است.