خاطرات اکبر هاشمی - ۱۳ بهمن ۱۳۶۹

ساعت هفت و نیم به دفترم رسیدم. نزدیک ساعت نُه صبح، دکتر ولایتى آمد و گزارش مذاکرات با عراقى ها، یمنى ها و الجزایرى ها را داد. [آقای احمد غزالی]، وزیر امورخارجه الجزایر آمد . دربارة ضرورت تحرک براى آتش بس گفت و از عدم انعطاف عراق، در مورد خروج از کویت شاکى بود. او راه حل را در خروج عراق از کویت مى دانست.

آقای سعدون حمادى، [معاون نخست وزیر عراق]آمد ؛ ملاقات خصوصى بود. از اوضاع عراق پرسیدم. گفت خرابى ها خیلى زیاد است. نیروى هوایى عراق کارایى خود را از دست داده است. نیروى زمینى آسیبى ندیده و بین 5 تا 10 هزار نفر کشته شده اند. گفت تصمیم دارند تا آخر مقاومت کنند. معتقد بود که بالاخره آمریکا را شکست مى دهند.

براى دارو، غذا، امکانات تسلیحاتى و فنى و اجاز ة عبور کمک هاى دیگران از ایران، کمک خواست. دربارة کمک هاى غذایى و دارویى، گفتم براساس اعلان قبلى، ادامه مى دهیم. جواب سایر کمک ها را موکول به بررسى نمودم و به صدام پیغام دادم که نظر ما این است که در جنگ، بالاخره به بن بست خواهند رسید و صلاح این است که اصل خروج از کویت را تحت شرایطى بپذیرد که امکان تحرک براى آتش بس باشد و اینکه

درست نیست، با یکدندگى این همه خسارت به مردم و منابع عراق وارد شود. موافق تشکیل جلسه سازمان کنفرانس اسلامى هم نبود؛ فکر مى کرد که رأى کنفرانس به نفع عراق نیست.

جمعى از آزادگان، به مناسبت 13 بهمن، روز آزادگان و جانبازان، آمدند. برایشان صحبت کردم . هیأت یمنى [به سرپرستی آقای عبدالعزیز الدالی، وزیر مشاور در امور خارجی]، براى چاره جویى جهت راه ختم جنگ آمدند و از احتمال عدم توجه به ایران و یمن، در برنامه امنیت منطقه اى، اظهار نگرانى کردند .

برای سخنرانی افتتاحیه [هشتمین دوره] مسابقات [حفظ و قرائت] قرآن کریم، به حسینیه ارشاد رفتم. عصر آقای محسن رضایى، [فرمانده کل سپاه پاسداران]آمد. نظراتى دربارة آینده عراق ابراز کرد. شوراى عالى امنیت ملی جلسه داشت. وضع بحران منطقه بررسى شد. براى آینده عراق، مذاکرات مفصلى صورت گرفت، اما بحث ناتمام ماند. احتمال طولانى شدن جنگ زیاد است که در این صورت براى آمریکا، عراق و کشورهای جنوب خلیج فارس مشکل آفرین است.

در منطقه سیستان با طغیان رودخانه هیرمند، سیل آمده است. براى هلى کوپتر و امدادهاى دیگر استمداد شد. به خانه آمدم. همسر آقای [عبدالمجید]معادیخواه آمد و نحوة برخورد مأموران دادگاه ویژه[روحانیت] در بازرسى منزل را گفت.