خاطرات اکبر هاشمی - ۲۸ بهمن ۱۳۶۹

ساعت هفت و نیم صبح به دفترم رسیدم. در گزارش ها، تصریح نماینده عراق به اینکه منظور از بیانیه، خروج بدون شرط از کویت است، مورد توجه قرار گرفته و عقب نشینى از مواضع قبلى با ضعف تلقی شده است .

ساعت نُه صبح، هنرمندان تئاتر آمدند و گزارش کار دادند. برایشان صحبت تشویق آمیز نمودم . دکتر ولایتى آمد. در مورد مذاکره با طارق عزیز که در راه شوروى، در تهران توقف دارد، راهنمایى نمودم. [آقای اینگلو تراوره]، وزیر امورخارجه مالى آمد و نامه رییس جمهورشان را آورد و براى رفع مشکلات مالى استمداد کرد.

با مسئولان مربوطه، براى عمران زابل جلسه داشتیم. در مورد شیوه هاى اجرایى تصمیمات اتخاذى در سفر به زابل، بحث و تصمیم گیرى شد. عصر هیأت دولت جلسه داشت. بحث لایحه نظام هماهنگ پرداخت مطرح بود. [آقای محمد سعیدی کیا]، وزیر راه و ترابری، اطلاع داد که دو هواپیماى بوئینگ 747 عراقى که در هند بوده اند، از طرف هندى ها جواب شده و به ایران آمده اند.

دکتر ولایتى، [وزیر امورخارجه]، تلفنى، خلاصه مذاکرات با طارق عزیز، [وزیر امورخارجه عراق] در فرودگاه را گفت. او گفته است در تصمیم خروج از کویت جدى اند و تاکتیک نیست. خواسته است که از یک هواپیماى خودشان، براى رفتن از شوروى به چین استفاده کنند؛ گفتم صلاح نیست. تا ساعت هشت شب در دفترم کار کردم و به خانه آمدم.