خاطرات اکبر هاشمی - ۶ شهریور ۱۳۶۱

تا ساعت سه بعد از ظهر در منزل بودم. مطالعه و استراحت و پیاده روی داشتم. ساعت چهار به مجلس رفتم، گزارش‌ها را خواندم. آقای دکتر [عبدالله] جاسبی آمد، راجع به دانشگاه آزاد[اسلامی] که مسئولیت مدیریت آن را پذیرفته و راجع به کار تمام وقت در حزب و کار‌های بازسازی و استخدام کشوری مذاکره شد.

گروهی از جهاد آمدند. مطالبی راجع به اساسنامه و شورای مرکزی داشتند، گروهی از واحد نهضت‌های سپاه آمدند و از کارکرد آقای [سید مهدی] هاشمی و واحد شکایت داشتند.

ساعت شش جلس‌های با سران کشور و اعضای دفتر و داوران بیانیه الجزایر  داشتیم. ادعا‌های شرکت‌های عضو کنسرسیوم نفت که نزدیک ده میلیارد دلار علیه ما ادعای خسارت کرده‌اند، گروه آمریکایی چهلدرصد به لاهه و بی پی انگلیسی چهلدرصد به اتاق تجارت پاریس برای داوری ارجاع کرده‌اند. و بعضی‌ها هم رو به مذاکره و توافق آورده‌اند.

بعضی‌ها از بیانیه الجزایر خائف بودند و ترجیح میدادند که خودمان را به نحوی خلاص کنیم و بعضی‌ها به خاطر اینکه بالاخره ادعا‌های خارجی‌ها در محکم‌های مطرح خواهد شد، لاهه را بهترین مرکز میدانستند و قرار شد که ادامه دهیم.

رئیس‌جمهوری، نخستوزیر و احمدآقا شام را در مجلس ماندند و از بیرون غذا آوردیم. آقای [سیدمحمد] غرضی [وزیر نفت] هم نگران وضع خارک و قطع صدور نفت آن در صورت ادامه حملات موشکی عراق به جزیره بود که قرار شد تدابیر حفاظتی و دفاعی به کار گرفته شود و خبر تأثیر مصالحه با شرکت نفتی ایتالیایی در تعدیل دعاوی آنها را داد. خسته بودم و در مجلس خوابیدم.