خاطرات اکبر هاشمی - ۱۴ فروردین ۱۳۶۷

در منزل بودم. دکتر ولایتی آمد و گزارش سفر به یونان و سوئیس برای شرکت در کنفرانس خلع سلاح را داد. معتقد است که ارائه اسناد فاجعه حلبچه، خیلی موثر بوده و یونان خواهان توسعه روابط با ما است. درباره مذاکرات در سازمان ملل مذاکره کردیم و برای پست سفارت هند برای دکتر [ محمد علی ] هادی [نجف آبادی] مشورت کرد ؛ موافقت کردم.

آقایان[ محمدرضا ] توسلی، [سید مهدی] امام جمارانی، [علی اکبر] آشتیانی، [عبدالواحد] موسوی لاری، شریفی و سراج [الدین موسوی] آمدند و از تکذیب آقای ناطق نوری در روزنامه رسالت در مورد اظهارات آقای موسوی خوئینی ها در مورد نظر من در خصوص انشعاب روحانیون مبارز گله داشتند .

آیت الله خامنه ای ناهار مهمان ما بودند. از سفر به جبهه ها گفتند و درباره رسیدن به ارتش برای اصلاح آن و نیز درباره مشکل ارتش و سپاه مذاکره شد و ایده مشترکی برای حل نهایی بدست آمد که قرار شد بررسی شود. عصر با هم به زیارت امام رفتیم؛ حالشان خوب است.

دکتر [حسن] روحانی خبر داد که عراق به پالایشگاه های تبریز و اصفهان حمله کرده و یک هواپیما از دست داده که خلبانش هم اسیر شده است. در حضور امام برای مقابله به مثل مذاکره شد. قرار شد کرکوک و ام قصر و یکی از مراکز صنعتی دیگر عراق را بزنیم.

عصر آقای صدرالسادات از لشکر الغدیر آمد. از مشکلات لشکر و نابسامانی های جبهه گفت و خواستار رسیدگی من و مهلت بیشتر به الغدیر و کمک مالی به بعضی از فرماندهان فقیر سپاه شد.

با نخست وزیر و وزیر نفت در مورد پالایشگاه های تبریز و اصفهان صحبت کردم. آقای سنجقی وضع امروز جبهه را تلفنی گفت. در شاخ شمیران تبادل آتش زیاد است. پانسمان زخم پای یاسر باز شده بود. برای اولین بار زخم جای ترکش بمب را دیدم؛ وسیع نیست، ولی عمیق است.