خاطرات اکبر هاشمی - ۱۴ فروردین ۱۳۶۴

تا ساعت چهار بعد از ظهر در منزل بودم. خطبه عربى نمازجمعه آینده را نوشتم. به ستاد تبلیغات جنگ گفتم که خبر تبریک سران شوروى به رییس جمهور و نخست وزیر را منتشر کنند. آقاى محسن رضایى آمد و گزارش ناقصى از عملیات بدر داد. ولى مطلب قابل قبولى ارایه نکرد و به نظر مى رسد که براى آینده هم طرح قابل توجهى ندارد. علاوه براین، او با طرح آقاى صیاد هم موافق نیست و کارهاى آینده را به در دست داشتن امکانات ارتش مشروط مى کند. وقت گرفتیم که خدمت امام برسد. در آنجا هم - بنا به گفته خودش - همان مطالب را درباره ارتش گفته. او پس از ملاقات با امام برگشت و مذاکرات مان تا ساعت یک ونیم بعد از ظهر ادامه یافت. با آقاى صیاد هم تلفنى صحبت کردم؛ ظاهراً از پیشرفت کار راضى است. قرار شد که براى گزارش کامل به تهران بیاید،

اما ظاهراً عملیات بى تأخیر نیست. تأخیر از عوامل مهم عدم موفقیت در بعضى عملیات هاى گذشته بوده است و در شرایطى که روزانه مردم شاهد شرارت هاى عراق در شهرها هستند، نیاز به یک عملیات موفق در جبهه ها زیاد است و تأخیرها مشکل زاست.

عصر به مجلس رفتم. در گزارش ها مطلب مهمى نبود. آقاى [طهماسب] مظاهرى مسئول بنیاد مستضعفان آمد و گزارشى از وضع مالى بنیاد داد و گفت که بودجه بنیاد در سال 64 را 473 میلیارد ریال تعیین کرده اند. او از اینکه دادگاهى بنیاد را به پرداخت 600 میلیون تومان به نفع یک مدعى خصوصى - که علیه رضاشاه اقامه دعوى کرده بود - محکوم کرده است، اظهار ناراحتى کرد. با آقاى [موسوى] اردبیلى [رییس دیوان عالى کشور] صحبت کردم؛ قرار شد که رسیدگى شود.

شب مهمان آقاى موسوى اردبیلى بودیم. درباره جنگ بحث شد. قرار شد که سیاست ما در جنگ این باشد که نقطه مهمى از عراق را تصرف کنیم و سپس خواستار صلح شویم تا وسیله اى براى بازپس گرفتن حقوق و احتمالاً سقوط صدام باشد. همین نظر را خدمت امام مطرح خواهیم کرد. دو نظر دیگر مبنى بر صلح از موضع قدرت یا جنگ تا سقوط صدام فعلاً مقبول نشد. هنگام شام، وضعیت قرمز اعلام شد و ضدهوایى ها کار کردند، اما حمله اى صورت نگرفت. دیروقت به خانه آمدم. تنها در خانه خوابیدم.