خاطرات اکبر هاشمی - ۵ اردیبهشت ۱۳۶۲

صبح زود به مجلس رفتم. جلسه علنى داشتیم؛ به جاى پنج شنبه آینده که به خاطر بین دو تعطیل واقع شدن، تعطیل کردیم. چند لایحه تصویب شد. بعد از تنفس به دفترم آمدم. گروهى از نمایندگان رادیکال، ظهر به دفتر آمدند و از بسته شدن دست مجلس براى اقدام به نفع محرومان و علیه مستکبران و قدرت یافتن طرفداران سرمایه دارى گله داشتند و مخالف بودند. از من به خاطر حمایت از آقاى [سیدتقى] خاموشى گله داشتند و مى خواستند آقاى [حبیب الله عسکراولادى] وزیر بازرگانى را استیضاح نمایند. با آنها مفصلاً صحبت کردم؛ بعضى قانع شدند و بعضى نشدند.

سفراى ایران در اندونزى و سوئد آمدند و راجع به محل خدمت شان توضیحاتى دادند. سفیرمان در اندونزى مى گفت، سیاست ما در تى مور شرقى از عوامل مهم تلخى روابط ما است. سفیر [ایران در] سوئد هم مى گفت به خاطر وضع بد ارزى سوئد، مى توانیم در تجارت با آنها، از فرصت استفاده کنیم.

آیت الله [ابوالحسن] شیرازى امام جمعه مشهد آمدند؛ از فشار شهردارى براى پول گرفتن از مردم گله داشت. ایشان را با توضیح نیازها و هزینه هاى فراوان شهرداری ها توجیه کردم. پیشنهاد مى داد که لایحه اصلاحات اراضى را با تعیین حداکثر یکصد هکتار براى هر خانواده، اصلاح کنیم. گفتم با امام باید صحبت شود؛ قرار شد در اجتماع ائمه جمعه، در این خصوص نامه اى براى امام تهیه کنند.

اول شب خبر دادند که عراقی ها پل دختر را بمباران  و جمعى را شهید و مجروح کرده اند؛ خیلى پررو شده اند. آقاى [جلال الدین] طاهرى امام جمعه اصفهان تلفن کردند و اصرار داشتند که من در سمینار ائمه جمعه در قم شرکت کنم. در [مورد] افشاگرى روزنامه جمهورى [اسلامى] قبل از اثبات احتکار در اصفهان و در رابطه با پدر یکى از مسئولان وزارت کشاورزى، گله داشتند. با کاردار کره جنوبى هم ملاقات داشتم. از سردى روابط سیاسى، در عین وسعت روابط اقتصادى گله داشت و دعوت کرد که به کره بروم. شب به خانه آمدم.