خاطرات اکبر هاشمی - ۲۷ فروردین ۱۳۷۱

اول وقت آقاى [علاءالدین] بروجردى، [معاون آسیا و اقیانوسیه] از وزارت امور خارجه اطلاع داد که حکومت افغانستان سقوط کرده و [محمد] نجیب، [رییس جمهور این کشور] به دفتر سازمان ملل پناه برده است. هم اکنون نجیب و [بنان] سوان، [نماینده سازمان ملل در افغانستان] آنجا هستند و گیر افتاده اند، چون فرودگاه کابل هم به دست مجاهدین افتاده و نماینده ما هم آنجا است.

آنها مى گویند که ایران از مجاهدان مهاجر حمایت مى کند. از ما خواسته اند که براى حل مشکل کمک کنیم. سفیر پاکستان هم همان جا است. گفتم حمایت ما را تکذیب کنند و بیانیه اى بدهند که ما مخالف درگیرى هاى گروهى داخلى و تشنج هستیم و افغانستان را یکپارچه مى خواهیم و گروه ها نباید امتیاز بیشتر از حق شان بخواهند؛ فعلاً فارسى زبان ها در شمال و در کابل جلو هستند.

مدیران مدارس استعدادهاى درخشان آمدند. آقاى [جواد] اژه اى گزارش داد و من تشویق شان کردم. مجمع تشخیص مصلحت جلسه داشت و مشکلات قانونى وزارت مسکن و شهرسازی را حل کرد. عصر تا ساعت پنج، کارها را انجام دادم و به خانه آمدم.

بعضى از رسانه هاى کشورهاى عربى، سرو صدا راه انداخته اند که ایران دارد اعراب شارجه را از جزیره ابوموسى بیرون مى کند. از سیاست محدود کردن ما به هراس افتاده اند. به آقاى [علی] فلاحیان گفتم اتفاقات شیراز و دانشگاه اصفهان را پیگیرى کنند.

آقاى [حسن] روحانى، [دبیر شورای عالی امنیت ملی]، اوضاع افغانستان را تلفنى گزارش داد و گفت سازمان ملل از ما خواسته است که براى نجات سوان و نجیب که گیر افتاده اند، کمک کنیم. با آیت الله خامنه اى در این خصوص مشورت کردم و به آقای روحانی گفتم، ضمن تأکید بر اینکه ما نفوذ عمده اى نداریم و دفتر سازمان ملل و حتى پاکستان بهتر از ما مى توانند عمل کنند، در عین حال با مسئولیت خودشان، آماده ایم کمک کنیم و نجیب را مستقلاً نمى پذیریم، مگر اینکه نماینده سازمان ملل که به او پناه داده، بخواهد او را بیاورد. باید از ایران برود.

هم اکنون رادیو آمریکا خبر داد که نجیب الله در کابل دستگیر شده است.