خاطرات اکبر هاشمی - ۲۷ فروردین ۱۳۶۲

صبح زود با جبهه تماس گرفتم. آقاى محسن رضایى [فرمانده سپاه پاسداران] از دست دادن تپه هاى 142 و 145 را با مقدارى تلفات و دادن حدود 25 اسیر تأیید کرد. وى گفت در مقابل، در جاى دیگر ضربه زده ایم و بنا است از تپه 112 هم عقب نشینى کنند. به زیارت امام رفتم. نظرم را در باب مذاکره غیررسمى با عربستان سعودى گفتم و راجع به اینکه اگر آنها از تظاهرات ما در حج جلوگیرى کنند، چه کنیم؟ نظر دادم که بهتر است، سرسختى نکنیم و مقررات داخلى آنها را بپذیریم. ابتدا ایشان حاضر نبودند که چنین امتیازى به عربستان سعودى بدهیم. اما پس از بحث و استدلال به اینکه در مقابل تعهد آنها به همکارى در امر نفت و عدم کمک به صدام و همکارى در مسأله فلسطین، ارزش دارد که بپذیریم به عنوان دولت و امام و به صورت رسمى، مردم را تحریک به تظاهرات نکنیم و از آنها بخواهیم که مقررات را رعایت کنند؛ تا این حد پذیرفتند.

خبرهاى جبهه را و اینکه به قولى دوهزار شهید داده ایم و سه چهار تپه را هم از دست داده ایم، به ایشان گفتم. قبلاً [آیت الله]آقاى خامنه اى تلفنى اصرار داشتند که بگویم. دکتر ولایتى [وزیر امورخارجه] هم قبل از من، نتیجه مذاکراتش را با سوری ها درباره شوروى به امام گفته بود.

پیش از ظهر، دو نفر از دادستانى اوین آمدند و اعترافات یکى از متهمان درباره همکاری اش با [مسعود] کشمیرى در انفجار نخست وزیرى را گفتند. در تمام این مدت بازداشت بود و اعتراف نکرده بود. این اعتراف باعث کشف چیزهاى دیگرى هم خواهد شد. ضمناً از موضع جدید منافقین گفتند و نگران تضعیف دادگاه هاى انقلاب بودند. همچنین از ضعف امکانات اطلاعاتى شاکى بودند. عصر کمى تب داشتم؛ دوا خوردم. بچه ها خبر آوردند، فرزند آقاى جواد رفیق دوست در جبهه شهید شده است. اطلاع آمد که زخمی هاى زیادى آورده اند. آخر شب با جبهه تماس گرفتم؛ آقاى رحیم صفوى گفت تقریباً به حال قبل از حمله برگشته ایم.